၁.၁၁.၁၁

(၁)

အဂၤါ ျဂိဳလ္ သည္ ေရ ရာသီ ကရကဋ္ တြင္ နိစ္ ခံ ေနရာမွ ေအာက္တိုဘာ လကုန္တြင္ လြတ္ျပီး။ ( ေရ ရာသီ  တြင္ နိစ္ ခံေနေသာေၾကာင့္  ေရေဘးမ်ားၾကံဳေတြရသည္။) စေန ျဂိဳလ္ သည္ ဥစ္အိမ္ တူရာသီ သို ့ႏို၀င္ဘာ လလယ္တြင္ ေရာက္ရွိမည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ႏို၀င္ဘာလ တြင္ ေကာင္းသတင္းမ်ားၾကားရျပီး လူအမ်ားစု အဆင္ေျပ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ၾကမည္။ (အပါး သင္ေပးေသာ ေဗဒင္ ပညာျဖင့္  ေတာင္တြက္ ေျမာက္တြက္ တြက္ထားပါသည္။ မွားခဲ့လၽင္ ခြင့္ လြတ္ပါ။အဖိုးက ေဗဒင္ ယံုလြန္းတာ မၾကိဳက္ပါ။ က်မ က  ကိန္းဂဏာန္းျဖင့္ တြက္ခ်က္ရသျဖင့္ ပညာတရပ္ အေနျဖင့္ စိတ္၀င္စားပါသည္။) လစ္ဗ်ားတြင္ ေဗဒင္ ဆရာရွိပံုမရေပ။:)     

(၁.၁)

လူဦးေရ သန္း ၇၀၀၀ ျပည့္ျပီး ဆိုတာ ၾကားမိသည္။


(၁.၁.၁)

အိုဘားမား သမီးမ်ား ညအိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္သည္ ည ၈ နာရီ ဆိုတာ သိရေတာ့ အံၾသ မိသည္။ ( က်မ ေယာက်ာ္းက ေျပာသည္။) သတင္းက ၂၀၀၉ ကတည္းက အခုမွ သိရသည္ က်မ ေတာ္ေတာ္ up to date ျဖစ္သည္။  In the Obama White House, bedtime is still at 8 p.m. The girls still set their own alarm clocks and get themselves up for school in the morning. They make their own beds and clean their own rooms. (NY time)


(၁.၁.၁.၁)

သမီးကို ေက်ာင္းၾကိဳစဥ္ မိုးရြာေတာ့ က်မ ကို ေျပာသည္ ဒီေန ့မိုးရြာမရြာ ဆိုတာ ျပကၡဒိန္ မွာ ၾကည့္လို ့မရဘူးလားတဲ့ (မိုးေလသ၀ သတင္းနဲ ့ ေရာသြားပံုရေလသည္။)

(၁.၁.၁.၁.၁)

အေမ စု ေျပာတဲ့ အဂတိ ေလးပါး
`အဂတိ လို က္ျခင္း´ ဆိုတာ ဘက္လိုက္ျခင္း ( အမွန္တရားကို မ်က္ကြယ္ျပဳျခင္း )
ဘက္လိုက္ျခင္းေလးမ်ိဳး ရွိသည္။
၁။ ဆႏၵာဂတိ - ခ်စ္ခင္မႈေၾကာင့္ ဘက္မလိုက္ပါသင့္ေသာအရာသို႔ ဘက္လိုက္ျခင္း၊
၂။ ေဒါသာဂတိ - မုန္းတီးမႈေၾကာင့္ ဘက္မလိုက္ပါသင့္ေသာအရာသို႔ ဘက္လိုက္ျခင္း၊
၃။ ေမာဟာဂတိ -  ေတြေ၀မႈ၊ မသိ နားမလည္မႈေၾကာင့္ ဘက္မလိုက္ပါသင့္ေသာအရာသို႔ ဘက္လိုက္ျခင္း၊
၄။ ဘယာဂတိ - ေၾကာက္ရြ႔ံမႈေၾကာင့္ ဘက္မလိုက္ပါသင့္ေသာအရာသို႔ ဘက္လိုက္ျခင္း၊ တို႔ ျဖစ္သည္။ 
Facebook မွာ ေတြလိုက္ေတာ့ အေနေျဖာင့္ အေသေျဖာင့္ ခ်င္လွ်င္ အဂတိ တရား ၄ ပါးကို ေစာင့္ထိန္းရန္ ဆံုးမဖူးသည့္  အဖိုးကို သတိရမိသည္။ က်မ လို သာမာန္ လူ တစ္ေယာက္ ကေတာ့ ေန ့စဥ္နဲ ့ အမွ် ေသးေသးဖြဲ ့ဖြဲ ့ တခုမဟုတ္ တခုကေတာ့ ဘက္လိုက္မိ ပါသည္။ ေန့ စဥ္ ႏွင့္ အမွ် ေလ်ာ့နည္း ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ ေနရအံုးမည္။

သီတာ သီတာ

အိမ္အလုပ္လုပ္ျပီး ပင္ပန္း ရတိုင္း အဖြားကို သတိရမိသည္။ ထို ့ျပင္ က်မ တမ္းတ သတိရမိသူ ေနာက္ တစ္ဦးရွိေသးသည္။
သူမ သည္ မသီတာျဖစ္ေလသည္။  
က်မသည္ တေန ့ေန ့ အထာမက်သည့္  အိမ္မွဳ ကိစၥမ်ားျဖင့္ နပန္းလံုးေနရသည္။ ကေလးအတြက္ ျပင္ဆင္ေပးရသည္။ မနက္ ျပင္ဆင္ စားေသာက္ျပီးလို ့ ပန္းကန္ေဆး ျပီးတာနဲ ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္ဖို ့ စီစဥ္ ( စက္နဲ ့ ေလၽာ္ လို ့သာ ေတာ္ေသးသည္) ရြာမွာလို ေရကလဲ ေရကန္ ေရေခ်ာင္းသြားျပီး ေရမခပ္ရလို ့ ေတာ္ေသးသည္။ တသက္လံုး ေပၚေၾကာ ့ေနလာသမွ် အခုမွ မျဖစ္မေန အပိုးက်ိဳးစ ျပဳလာရသည္။ တခါတေလ ေသသြားသည့္ အဖြား ေျပာစကားမ်ား ေတာ္ေတာ္ မွန္ပါလား အိမ္အလုပ္သည္ အိမ္ရွင္မတိုင္းအတြက္ အတူတူ ပင္ျဖစ္မည္ သို ့ေသာ္ လုပ္ေနမက်ေသာ ေၾကာင့္ က်မ အတြက္ ပို ပင္ပန္းရ၏ အဖြားေျပာစကား အရဆို အလုပ္လုပ္တာ လာဒ္မျမင္ဘူးလို ့ဆိ္ုရမွာဘဲ ။ ျမန္မာ စကားမွာ ရွိမရွိေတာ့ မသိဘူး၊ Professional မက်ဘူးလို ့ေျပာလို ့လဲရသည္။ အခုမွ နည္းနည္း သေဘာေပါက္လာသည္။ ျမန္မာ ျပည္မွာ တုန္း က ရံုးသြားလို္က္ သင္တန္းတက္လိုက္နဲ ့ တေန ့ကုန္ေလသည္။ အိမ္မွု ကိစၥမ်ားကို အိမ္အကူ လို ့ေျပာလို ့ရသည့္ မသီတာ က အစစအရာရာ တာ၀န္ယူျပီး လုပ္ေပးသည္။ ကေလးထိန္းေပးသည္။ သူမ ႏွင့္ က်မ ကဲ့သို ့ အိမ္၇ွင္ ႏွင့္ အိမ္ အကူ မွာ ေတာ္ေတာ္ရွားမည္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ၇ွင္းျပရလွ်င္ မသီတာ အေမက က်မ ငယ္စဥ္ က က်မကို ထိန္း ေပးသည္ ့ ကေလးထိန္းျဖစ္သည္။ က်မ တို ့ႏွင့္အမ်ိဳးေတာ္စပ္သည္။ သူမက ေက်ာင္းပညာ ၈ တန္းေအာင္ျပီး ဆက္မတက္ ေပ ေက်ာင္းဆက္မတက္ႏိုင္ျခင္းေၾကာင့့္ျဖစ္သည္။ ေတာရြာ ထံုးစံအတိုင္း ေသစာရွင္စာ တတ္ျပီးလွ်င္ မိန္းခေလးမ်ားကို ပညာေရး အားမေပးပါ။ မိဘမ်ားကလဲ မရွိရွိရာ ရွာထားရန္ မစဥ္းစားေပ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အ၇ြယ္ေရာက္လွ်င္ေက်ာင္းမွထုတ္ျပီး ပိုက္ဆံရွာနိုင္သည့္ အလုပ္လုပ္ရေလသည္။ သို ့ႏွင့္ အဖြားႏွင့္ အေမက အိုးနင္း ခြက္နင္း အပိုးမက်ိဳးသည့္ က်မ ထံ သို ့ပို ့လိုက္သည္။ က်မ မိဘ အရင္းမ်ားသည္ သာမာန္ ၀န္ထမ္းမ်ားျဖစ္ျပီး ခ်မ္းသာသူမ်ား မဟုတ္ပါ။ က်မ ကို ေမြးစားထားသည့္ အဖိုးႏွင့္ အဖြားကေတာ့ သူေဌးၾကီးမ်ား မဟုတ္ေသာ္လည္း ေငြေၾကး တတ္ႏိုင္သူမ်ားထဲတြင္ပါေလသည္။ အဖိုးႏွင့္ အဖြားသည္ က်မငယ္စဥ္က ေတာ္ေတာ္အလိုလိုက္ၾကသည္။ က်မ ကလည္း စာတတ္ခ်င္တဲ ့ စိတ္၇ွိတာကလြဲလို ့ က်န္တာ သံုးစားလို ့မရေပ။ က်မသည္ အိမ္အလုပ္ခိုင္းမွာ ေၾကာက္သျဖင့္ အားလွ်င္ ၇ အိမ္ၾကား ၈ အိမ္ၾကား စာေအာ္က်က္ေလ့ရွိသည္။ က်မ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ အလုပ္လုပ္ရမွာလဲ သက္သာ၏။ သူမ်ားေတြလဲ အထင္ၾကီး၏။ ထိုသို ့ အၾကံဆိုးျဖင့္ စာက်က္ေလရာ ဆယ္တန္းတြင္ ဂုဏ္ထူး တစ္ဘာသာဘဲပါျပီး လိုင္းေကာင္းမ၀င္ပါ။ ေယာက်ာ္းရျပီး ကေလး တစ္ေယာက္ရသည့္ အထိ အပိုးမက်ိဴးသည့္ က်မ အတြက္ မသီတာသည္ ကယ္တင္ရွင္ျဖစ္ေလသည္။ သူမသည္ ပညာလို ခ်င္စိတ္ရွိသလို ဘ၀ကို တိုးတက္ ခ်င္စိတ္ေတာ့ရွိသည္။ သန္ ့သန္ ့ျပန္ ့ျပန့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနတတ္သည္။ မနက္ အိမ္ယာထ ေရခ်ိဳး သနပ္ခါးလိမ္း ျပီး အိမ္အလုပ္မ်ားကို ဆက္တိုက္လုပ္ေလသည္။ က်မသည္ ထံုးစံအတိုင္း ဆံပင္ စုတ္ဖြားျဖင့္ အိပ္ယာထကာ ပ်ာပ်ာယာ ယာ ေရခ်ိဳး ျပီး သူမ ထည့္ထားသည့္ ထမင္းဘူးယူကာ ရံုးသို ့ေျပးေလသည္။ က်မ သည္ငယ္စဥ္ကတည္းက သနပ္ခါး ပံုမွန္မလိမ္းပါ ။ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လိမ္းလို ့ရသည့္ lotion တခုခုကို သာ လိမ္းေလ့ရွိသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မျပီး အသားျဖဴေသာ္ေၾကာင့္ ( အေမေရာ အေဖေရာ အသားျဖဴသျဖင့္ မျဖစ္မေနျဖဴလိုက္ရ၏ ) လူႏွင့္ သူႏွင့္ တူရေလသည္ :)။  အသားျဖဴတာ ကယ္ေပလို ့ ေယာက်ာ္း ရျခင္းျဖစ္သည္။ အသားျဖဴေသာ္လည္း အလကားလူမွန္း ရျပီးမွ သိရေသာ ေယာက်ာ္းကို ေတာ့ အားနာမိ ပါသည္ :)။ အလွျပင္ဖို ့ရာ ေမြးရာပါ မ်က္ရစ္ မပါလာေသာေၾကာင့္ eyeshadow ျခယ္လို ့မရေတာ့ေပ။ မ်က္ေတာင္ေမြးကလဲ ႏွစ္ဖက္ေပါင္း ဆယ္ေခ်ာင္းေတာင္မျပည့္ေလရာ mascara လုပ္လို ့မရပါ။ မ်က္ရစ္မပါေသာေၾကာင့္ မ်က္ေတာင္ အတု တတ္လို ့မရေပ။ ႏွုတ္ခမ္းေထာ္ေသာေၾကာင့္ ႏွုတ္ခမ္းနီ ဆိုးေလ့မ၇ွိပါ။  ပံုေဖၚျပီးဆိုးရေအာင္ စိတ္ကလဲမ၇ွည္ပါ။ အဓိက မွာ အပ်င္းၾကီးေသာ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ သို ့ေသာ္က်မ၏
မသီတာသည္ ေရမိုးခ်ိဳး သနပ္ခါးလိမ္းျပီး အကၤ်ီ ႏွင့္ ထမိန္ လိုက္ဖက္သည့္ အေရာင္ေရြးကာ ၀တ္တတ္သည္။ က်မလို ေတြ ့ကရာ ေကာက္ မ၀တ္ေပ။ က်မ ျပည့္ျပည့္ ႏွင့္ အျပိဳင္ဖြထားသမွ် လိုက္သိမ္းရသည္။ ဟင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ သူမစီစဥ္ျပီးခ်က္ေလသည္။ ထို ့အျပင္ သူမကို လစာ လတိုင္းမေပးႏိုင္ေပ။ သူမကလည္း မေတာင္းပါ။ ေနာက္ဆံုးမွ သူမကို ေပးစရာ လခမ်ားစုျပီး ေပးခဲ့ပါသည္။  ထိုစဥ္က က်မ၏ ေယာက်ာ္းမွာ ေက်ာင္းတဖက္ျဖင့္ ေက်ာင္းတက္လိုက္ အလုပ္လုပ္လိုက္ ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းရေလသည္။က်မ သည္ NGO မွလစာ သိပ္မမ်ား သည့္ ေဒၚလာစား ျဖစ္ေသာ္လည္း ျပည့္ျပည့္၏ ေက်ာင္းလခ ေစ်းၾကီးသျဖင့္ သိပ္ျပီး အဆင္မေျပပါ။ က်မ ပိုက္ဆံလို လွ်င္ သူမ  ကုတ္ခ်စ္ စုထားေသာ ပိုက္ဆံမ်ား ေခ်းေပးတတ္သည္။ က်မ က လည္း ရွက္စရာ ဘာဘာညာညာရွည္ရွည္ ေ၀းေ၀း ေတြးမေန ေပ။ ထိုကဲ့သို ့ က်မ အျဖစ္သည္ ထူးဆန္း၏။ အိမ္မွု ကိစၥမ်ားကို က်မ က လည္း မခိုင္းတတ္သျဖင့္ သူမ ဘာသာ စီစဥ္ျပီး လုပ္ေလ့ရွိသည္။ သူမ ရွင္းလင္းထားလွ်င္ တခါတရံ က်မ က ဖြခ်င္ဖြထားေသးသည္။ ထိုသို ့ အစစအရာရာ အားကိုးရေသာ မသီတာျဖစ္သည္။ (သူမသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ စက္ခ်ဳပ္သင္တန္းတက္ျပီး စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ဖြင့္ထားသည္) ။ တခါတေလ တခါက အိမ္ရွင္မမ်ားျဖစ္ေသာ အဖြား၊ အေမ ႏွင့္ ေယာကၡမ ကို သတိရမိသည္။ အိမ္ အလုပ္လုပ္ရင္း သားသမီးမ်ားကို လူလားေျမာက္ေအာင္ ျပဳစုေပးခဲ့ၾကသည့္ အိမ္ရွင္မ မိခင္မ်ား ေတာ္ေတာ့္ ကို ေတာ္ၾကပါလား ေတြးမိပါသည္။ 
ယခု အခ်ိန္တြင္ကား ေလာကဓံ တရား (၈) ပါး ေျပးမလြတ္ေသာ သံသရာ ခရီးသြား က်မသည္  အလိုလိုက္သည့္ အဖြားလည္း ေလာကၾကီးတြင္ မရွိေတာ့ေပ။ မသီတာလည္း ျမန္မာျပည္တြင္က်န္ခဲ့ေလျပီ။ အိမ္အလုပ္အျပင္ အျပင္ အလုပ္ထြက္လုပ္ေသာအခါ က်မ ဘ၀ ပိုျပီး ဇာတ္နာ ရအံုးမည္ :-) ။  သို ့ေသာ္ အသက္ရွင္ေနသမွ် ရုန္းကန္ေနရေပအံုးမည္
( သံေ၀ဂရသံ)   ။

သၾကားမင္း၏ ျမား သံုးစင္း

ငယ္စဥ္ က အဖိုး ေျပာျပဖူးသည့္ ပံုျပင္ကေလးပါ။ သိျပီးသားျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ တခါက ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘေတြလက္ဆက္ေပးထားတဲ့ လင္မယား ၂ ေယာက္ရွိသတဲ့။ သူတို ့လက္ထက္တြင္လည္း တျဖည္းျဖည္း စီးပြားတက္လာျပီး သူေဌးၾကီး လင္မယား ျဖစ္လာသည္။ မိန္းမ ျဖစ္သူက အလြန္ကဲျပီး စီးပြားရွာသည့္ေနရာတြင္ေတာ္ေလသည္။ ေယာက်ာ္း ကေတာ့ အပ်င္းၾကီးျပီး ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေနတတ္သည္။ ခ်မ္းသာတာ သူ ့ေၾကာင့္ ငါေၾကာင့္ ဆိုျပီး မၾကာခဏ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ၾကသတဲ့ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဘယ္သူေၾကာင့္ ၾကီးပြား သလဲ သိသာေစရန္ ပိုင္ဆိုင္မွု ေတြကို တ၀က္စီခြဲျပီး သတ္သတ္ခြဲေနၾကသည္။ ထိုအခါ မိန္းမ ျဖစ္သူက ၾကိဳးၾကိဳးစားစား စည္းကမ္းရွိရွိ စီးပြားရွာေလရာ တေန ့တျခားျခား ပိုျပီးၾကီးပြားလာသည္။ ေယာက်ာ္း ျဖစ္သူ ကေတာ့ ရွိသမွ် စည္းစိမ္းကို ေသာက္ေသာက္စားစား ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနသျဖင့္ ဆင္းရဲသြားေလသည္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေတာ့ ေယာက်ာ္း ျဖစ္သူသည္ ျမက္ရိတ္ျပီး ေရာင္းရသည့္ ဘ၀ေရာက္သြား ေလသည္။ ထိုအခါ မိန္းမ ေဟာင္း သူေဌးမက သံေယာဇဥ္ လက္က်န္ျဖင့္ သနားေလသည္။ ေယာက်ာ္းေဟာင္းကို ကူညီခ်င္သည္။ တိုက္ရိုက္ကူညီေသာ္ အဆိပ္ပင္ေရေလာင္းျဖစ္မည္ စိုး သျဖင့္ သြယ္၀ိုက္ျပီး အရင္းအႏွီး ထုတ္ေပးရန္ စဥ္းစားသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ သူေဌးမက ေယာက်ာ္းေဟာင္း ျမက္ရိတ္သြားရာ လမ္းတြင္ ယံုၾကည္ရေသာ အိမ္အေစခံတစ္ေယာက္ကို တိတ္တဆိတ္ ေရႊ ထုတ္သြားထားခိုင္းေလသည္။ ေနာက္ျပီး ျမက္ရိတ္သမားရမရ ကိုလဲ ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ခိုင္းလိုက္သည္။ ထိုေန ့တြင္ ျမက္ရိတ္သမားသည္ ေခါင္းေမာ့္ကာေမာ့္ကာ လမ္းေလ်ာက္ေလရာ  ေရႊ ထုတ္ ကို မျမင္ေပ။ အေစခံကျမက္ရိတ္သမား မျမင္သျဖင့္ ေရႊ ထုတ္ ကိုယူျပီး သူေဌးမကို အေၾကာင္းစံုကို ျပန္ေျပာျပေလသည္။ သူေဌးမက ဒုတိယ အၾကိမ္ခိုင္းေလသည္။ ဒီတခါ သူျမက္ရိတ္သြားရာလမ္း ျမင္သာေလာက္သည့္ သစ္ကိုင္းေပၚတြင္ ခ်ိတ္ထားရန္ခိုင္းလိုက္သည္။ ပထမ ေန ့လိုဘဲ ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ရန္ မွာလိုက္သည္။  ထိုေန ့တြင္ ျမက္ရိတ္သမားသည္ ဘာကို စိတ္ပ်က္ေနသည္ မသိ ေခါင္းငံု ကာ လမ္းေလ်ာက္ေလရာ  ေရႊ ထုတ္ ကို မျမင္ေပ။ အေစခံကျမက္ရိတ္သမား မျမင္သျဖင့္ ေရႊ ထုတ္ ကိုယူျပီး သူေဌးမကို အေၾကာင္းစံုကို ျပန္ေျပာျပေလသည္။ သူေဌးမကတတိယ အၾကိမ္ခိုင္းေလသည္။ ဒီတခါေတာ့ ထမင္းထုတ္ထဲတြင္ အဖိုးတန္ ေက်ာက္မ်က္ရတနာထည့္ျပီး အေစခံမကို ျမက္ရိတ္သမား လက္ထဲေသခ်ာထည့္ရန္မွာလိုက္သည္။ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ ျမက္ရိတ္သမားသည္ ထမင္းစားရန္ျမစ္ဆိပ္သို ့သြားေလသည္။ ျမစ္ဆိပ္တြင္ ေသာက္ေရခပ္ေနစဥ္ ထမင္းထုတ္သည္ မေတာ္တဆ လက္ထဲမွ လြတ္ၾကသြားရာ အလြန္ၾကီးသည္ ငါးၾကီးတစ္ေကာင္က ဟပ္သြားေလသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုငါးၾကီးကို တံငါသည္တစ္ေယာက္က ဖမ္းမိေလရာ ငါးမွာ အလြန္ၾကီးသျဖင့္ သာမာန္လူမ်ား မ၀ယ္ႏိုင္သျဖင့္ ေနာက္ဆံုး သူေဌးမအိမ္သို ့ေရာက္လာေလသည္။ သူေဌးမ ၏ အေစခံမက ငါး၀မ္းပိုက္ကို ခြဲလိုက္ရာ ျမက္ရိတ္သမားကို ေပးလိုက္သည့္ အဖိုးတန္ ေက်ာက္မ်က္ရတနာထည့္ထားသည့္ ထမင္းထုတ္ကိုေတြ ့သျဖင့္  သူေဌးမကို အေၾကာင္းစံုကို ျပန္ေျပာျပေလသည္။ထိုအခါ သူေဌးမက ေနာက္တၾကိမ္ထပ္ခိုင္းေလသည္။ ေက်ာက္မ်က္ရတနာထည့္ထားသည့္ ထမင္းထုတ္ကို ျမက္ရိတ္သမား လက္ထဲေသခ်ာထည့္ရန္ ထမင္းစားလွ်င္ ျမစ္ကမ္း ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ စားရန္ ေရသြားခပ္လွ်င္ ထမင္းထုတ္ကိုယူမသြားဖို ့ ေျပာရန္မွာလိုက္သည္။  ထမင္းစားျပီးသည့္အထိ တိတ္တဆိတ္ေစာင့္ၾကည့္ရန္လဲ မွာလိုက္သည္။ အေစခံကလဲ ထမင္းထုတ္ေပးျပီး တိတ္တဆိတ္ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္။ ထို ့ေနာက္ ျမက္ရိတ္သမားသည္ ထမင္းစားရန္ျမစ္ဆိပ္သို ့သြားေလသည္။ ထမင္းထုတ္ကို ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ထားျပီး  ျမစ္ဆိပ္တြင္ ေသာက္ေရခပ္ေနစဥ္ ထမင္းထုတ္ကိုေခြးတစ္ေကာင္က ဆြဲသြားေလသည္။ ထိုေခြးမွာ သူေဌးမ အိမ္ကေခြးျဖစ္ေလရာ သူေဌးမ အိမ္သို ့ ထမင္းထုတ္ကိုက္ျပီး ေရာက္လာေလသည္။ ထိုအခါ သူေဌးမသည္ အလြန္ စိတ္ပ်က္သြား ျပီး ဒီေလာက္ အသံုးမက်တဲ့သူ ငါမေျပာနဲ ့ သၾကားမင္းဆင္းျပီးကယ္တာေတာင္ မၾကီးပြားဘူးဟု " ငါထားလို ့ သၾကားမေတာင္မရဘူး " ဟုညည္းညဴးေလေတာ့သည္။ ထိုစကားကို တာ၀တိ ံသာက သၾကားမင္း ၾကားေလရာ သၾကားမင္းက " ဒီမိန္းမ ငါလို သၾကားမင္းကို စိန္ေခၚတယ္ " ဆိုျပီး မခံခ်င္စိတ္ျဖစ္သျဖင့္ "ေစာင့္ ၾကည့္ေန ငါဆင္းျပီးကယ္မည္ " ဟု ၾကံဳး၀ါးကာ သၾကားမင္းသည္ လူေယာင္ေဆာင္ျပီး လူျ့ပည္သို ့ဆင္းလာသည္။ ထို ့ေနာက္ ျမက္ရိတ္သမား ထံသို ့သြားကာ ေလးႏွင့္ ျမားသံုးစင္းေပးလိုက္ျပီး အေမာင္လုလင္ ငါေပးသည့္ ျမားသံုးစင္းကို ပစ္လြတ္ျပီး လိုရဆုေတာင္းေလာ့ သင္ လိုခ်င္တာ အကုန္ရလိမ့္မယ္ဟုဆိုျပီး ျမက္ရိတ္သမားကို ေပးလိုက္သည္။ ျမက္ရိတ္သမားသည္ ေလးႏွင့္ျမားကို အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ၾကည့္ျပီး ပထမ ဆံုးျမား တစင္းကို သြား ဟဲ ့ ငါ (   )  ဆိိုျပီး ( သူသည္ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ယုတ္ညံေသာ စကားေျပာေလ့ရွိရာ အက်င့္ပါေနသျဖင့္ ) ျမားကို ပစ္လြတ္လိုက္သည္။ ထိုအခါ သူ၏ ေမြးရာပါ ပစၥည္း မွာ မရွိေတာ့ေပ။ ထို အခါ စိတ္ပူသြားျပီး ဒုတိယ ျမားကို လာဟဲ့ ( ) ဆိုျပီး ပစ္လိုက္သည္။ ထိုအခါ တစ္ကုိယ္လံုး ထို ပစၥည္း မ်ားျဖင့္ ျပည့္သြားသည္။ ျမက္ရိတ္သမားသည္ ဒီေလာက္မ်ားလို ့ မျဖစ္ေသးဘူးဆိုျပီး ငါ ့ ( ) တခုကလြဲျပီး က်န္တာ အကုန္သြား ဟုဆိုျပီး ေနာက္ဆံုးျမားကို ပစ္လိုက္ရေလေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျမား ၃ စင္းသာကုန္ျပီး ျမက္ရိတ္သမား ကေတာ့ တုံရင္းပင္။ ထိုအျခင္းအရာကို သၾကားမင္းျမင္ေလရာ ကိုယ္နဖူးကိုယ္ရိဳက္ျပီး နတ္ျပည္ျပန္သြားေလေတာ့သည္။

သန္းၾကြယ္ သူေဌးျဖစ္ ခဲ့လၽင္

ဧရာ၀တီ ကိုခ်စ္ပါသည္။ ဘာလုပ္ေပးရမွန္းမသိေသးပါ။ အခုေနမ်ား သန္းၾကြယ္ သူေဌးျဖစ္ ခဲ့လၽင္ ေတာ့ ဆည္ေဆာက္ေနေသာ company ကို ကုန္က် စရိတ္ ျပန္ေပးျပီး ရပ္ေပးေစခ်င္ပါသည္။ လူဦးေရ သန္း၆၀ တြင္ ၆ ေယာက္ ၁ ေဒၚလာ စု လိုက္ရင္ေတာ့ ၁၀ သန္း ေလာက္ရရင္ ေလာက္မလား မသိပါ။ ( မွတ္ခ်က္၊ သန္း ၃၀၀၀ တန္ဆည္လို့ေတာ့ ဖတ္ရပါသည္။ )  က်မတြင္ ေလာေလာဆယ္ ေဒၚလာ ၁၀၀ ရွိပါသည္။
Save The Irrawaddy

က်မႏွင့္ ၿမိဳ့ျပ

က်မ အသက္ ၁၄ ႏွစ္ အရြယ္မွ ရန္ကုန္ကို စျပီးေရာက္ဖူးပါသည္။ အေဖဖက္က အဖြား အိမ္တြင္ ၉ တန္း ေက်ာင္းလာတက္တာပါ။ ေတာသူမ ျမိဳ ့ေရာက္သျဖင့္ မသိတာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားသည္။
အဖိုးက ~ ဘယ္သြားသြား သတိရွိရန္ မ်က္စီဖြင့္ နားဖြင့္ ေနရန္ အမ်ိဳးမ်ား အသိမိတ္ေဆြမ်ား အိမ္ လိပ္စာ ဖုန္းနံပါတ္ အလြတ္က်က္ထားရန္ ဘုရား တရား မေမ့ရန္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မလုပ္ရန္
အဖြား က ~ စိတ္ပုတီးထည့္ေပးလိုက္သည္ ညတိုင္း ဂုဏ္ေတာ္ ၉ ပါး စိတ္ရန္ သမၺဳေဒ ကို မနက္မိုးလင္း ကတည္းက ရြတ္ရန္ ဘယ္သြားသြား ဘုရားစာရြတ္ရန္
အေဒၚ တစ္ေယာက္ က ~ သံပုရာသီး ၁၀ လံုးခန္ ့ထည့္ေပးလိုက္သည္ ဘယ္သြားသြား သံပုရာသီး မေမ့ရန္ အိတ္ထဲ အျမဲေဆာင္ထားရန္ ( တို ့ေဆး မိမွာစိုးေသာေၾကာင့္ပါတဲ့)
ေတာင္ၾကီးမွာ ေနတဲ့ အေဒၚ တစ္ေယာက္က ~ လမ္းျဖတ္ကူးလွ်င္ ျမင္းက်ားမွျဖတ္ရန္ သူမ်ားေတြျဖတ္မွ ျဖတ္ရန္ အေရွ့ဆံုးတြင္လဲ မေနပါနဲ ့ အေနာက္တြင္လဲ မက်န္ခဲ့ပါနဲ့ တဲ့ အလည္မွာေနျပီး သူမ်ားေျပးလွ်င္လိုက္ေျပးပါတဲ့ ( သူရန္ကုန္သြားတုန္းက ျမင္းက်ားမွာ မျဖတ္လို့ ဒဏ္ရိဳက္ခံရဖူးသည္တဲ့)
ရန္ကုန္မွာ သင္တန္းသြား တက္ဖူးသည့္ အေဒၚ ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္က ~ ဘတ္စကား စီးလွ်င္ အက်ီ ၤတြင္ တြယ္ခ်ိပ္မ်ားမ်ား တြယ္ထားပါတဲ့ (ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့ တြယ္သာတြယ္ထားပါတဲ့) စသျဖင့္ ဇာတ္လမ္းေတြထဲက လို တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး မွာၾကသည္။
သည္လိုနဲ ့ အေမနဲ ့ အေ၀းေျပးကားစီးျပီး ရန္ကုန္ေရာက္လာသည္။ ရန္ကုန္ ေရာက္ေတာ့ (အေဖ၏ညီမ) အေဒၚက ေနရာ အစံုလိုက္ပို ့ေပးသည္။
တေန ့ေတာ့ က်မကို အေဒၚက ရဳပ္ရွင္လိုက္ျပပါသည္။ သိမ္ၾကီးေစ်းနားေလးကပါ မဂၤလာ ရံုလားေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ဇာတ္လမ္းလဲ မမွတ္မိေတာ့ေပ မို ့မို ့ျမင့္ေအာင္ေတာ့ ပါသည္။ ရုပ္ရွင္ျပီးေတာ့ လူမ်ားသျဖင့္ တိုးထြက္ေနစဥ္ အေပါက္တံခါး မေရာက္ခင္ အေဒၚက ေပ်ာက္သြားသည္။  အေဒၚကေတာ့ လူခ်င္းကြဲသြားလွ်င္ ဘယ္မွမသြားရန္ သယ္သူေခၚေခၚ မလိုက္ရန္ ရံဳအျပင္ဖက္အေပါက္တြင္ေစာင့္ေနရန္မွာထားေသာ္လည္း တခါမွ မေရာက္ဖူးေသးသည့္ေနရာ ဆိုေတာ့ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးနဲ ့ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားသည္။ လူေတြကလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ား၏ ရြာကဘုရားပြဲထက္ေတာင္မ်ားေသးသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ အိတ္ထဲက သံပုရာသီးကို လက္ထဲတြင္ ဆုတ္လိုက္ျပီး မွတ္မိသမွ် ဘုရားစာရြတ္ကာ အျပင္သို ့ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ အေဒၚကိုရွာရင္ း အေပါက္၀မွ ထြက္လာသည္။ ဒီလို မ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္ျဖင့္ (မ်က္စိက ငယ္တဲ့အျပင္ မွုန္ေတာင္မွုန္ေနေသးေတာ့ ၅ တန္း ေလာက္ကတညး္က မ်က္မွန္ျဖဳတ္လိုက္ တပ္လိုက္ )  ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ ၾကည့္ေနတုန္း ေလွကားထိပ္တြင္ တစ္ေယာက္ေယာက္က ၾကည့္ေနသည္ကို သတိထားမိသြားသည္။ သူ ့ကိုေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ သူ ့လဲျပန္ၾကည့္ေနသည္။ အေရွ ့နည္းနည္းတိုး ၾကည့္ေတာ့ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသည္။ ထိုေၾကာင့္ ၀မ္းသာသြားျပီး ျပံဳးျပလိုက္ရာ သူမကလဲျပန္ျပံဳးျပသည္။ ထပ္ျပီး ေရွ ့တိုးၾကည့္ေတာ့ သူမကို ျမင္ဖူးသလိုလိုပင္ အမ်ိဳးတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားလား စဥ္းစားမိသည္။ သူမကလဲ လူေတြ အမ်ားၾကီးထဲမွ ဆက္မသြားဘဲ က်မကိုရပ္ေစာင့္ေနပံု ရသည္။ ေရနစ္ေနသူ ေကာက္ရိဳးတပင္ေတြ ့ရသလို ့ အလြန္အားတက္သြားသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ၀မ္းသာအားရ သူမဆီေျပးလာခဲ့သည္။ သူမနဲ ့ က်မ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္းေတြ ့ ေတာ့ က်မ အလြန္အံၾသသြားရသည္။ ဘယ္လိုျဖစ္လို ့ ငါနဲ ့ေတာ္ေတာ္တူေနပါလိမ္ ့ ဆိုျပီး အေျဖရွာၾကည့္ေတာ့ ေလွကားအဆင္း နံရံ တေလ်ာက္တြင္ တပ္ထားေသာမွန္ထဲမွ က်မ၏ ပံုရိပ္ျဖစ္ေနေလသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့လာၾကည့္ေတာ့မွ လူေတြက ထင္သေလာက္မမ်ားပါ မွန္ထဲတြင္ ေပၚေနေသာေၾကာင့္ လူေတြ ၂ ဆျဖစ္ကာ အလြန္မ်ားေနသေယာင္ထင္ေနရသည္။ ကိုယ့္အျဖစ္ကို ေတြးမိျပီး ရွက္သလိုလို ၀မ္းနည္းသလိုလို ရီခ်င္ သလိုလို ျဖစ္ကာ ငါ့လမ္းငါ့ ေလွ်ာက္မွ ဆိုျပီး သံပုရာသီးကို က်စ္က်စ္ဆုတ္ကာ အျပင္ဖက္သို ့ထြက္လာ၏၊ အျပင္ေရာက္ေတာ့ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ျဖင့္ စိတ္ပူျပီးက်မကိုရွာေနေသာ အေဒၚ ကိုေတြ ့လိုက္ရသည္။

ေၾကြးသစ္ ႏွင့္ ေၾကြးေဟာင္း

က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္ပါသည္။ သို ့ေသာ္လည္း ေသာကျဖစ္စရာေတြ ကား ၾကံဳရဆံုရ၏။ 

သံရံုးမွာ အခြန္ေဆာင္ရျခင္း က ဘယ္သူအတြက္မွ ဒုကၡ မေသးပါ။ ဘာဘဲေျပာေျပာ မနက္ အေစာၾကီး ၆ နာရီ ေလာက္ကတည္းက အလုပ္သြားရ အလုပ္ျပန္ခ်ိန္က ညေန မဟုတ္ေတာ့ ည ၈ နာရီ ၉ နာရီ ေလာက္မွ အိမ္ျပန္ ေရာက္ ဒီလို ရွာရတဲ့ ပိုက္ဆံဆိုေတာ့ ဘယ္သူ မဆို ႏွေမ်ာ မိမွာဘဲ။ ပစ္စပို ့ သက္တမ္းကလည္း ၃ ႏွစ္ ဆို ျမန္သလိုပါဘဲ။ မတို းလို ့မွ မျဖစ္ေတာ့ မေပးခ်င္လို ့ဘယ္ ရမလဲ။  ေတြးၾကည့္ရင္ စိတ္မသက္သာစရာပါဘဲ မေပးခ်င္ဘဲ ေပးရ မကုန္ခ်င္ဘဲကုန္ရတဲ့ ေငြအတြက္ လူတိုင္းေသာကေရာက္မိမွာပါဘဲ။ မျဖစ္မေနလုပ္ရမည့္ အလုပ္တခုအတြက္ ေသာက အစား စိတ္ေျဖရာ စဥ္းစားမိပါသည္။  သံသရာမွာ က်မ တို ့ သူတပါး မေပးခ်င္ တဲ့ အရာေတြ ယူခဲ့မိမွာပါဘဲ။ ၀ဋ္ေၾကြးလို သေဘာထားျပီး အေၾကြးေတြ ဆပ္ေနရတာလို့ ေတြး ၾကည့္လိုက္သည္။ အေၾကြးဆိုေတာ့  ျမန္ျမန္ဆပ္ ေတာ့ ျမန္ျမန္ေက်တာေပါ့ ဆိုေတာ့ စိတ္သက္သာသြားသလို ပါဘဲ ။ ျမတ္ဗုဒ ၶ ၏ ေက်းဇူးတရားေတြပါ။  အက်ိဳးတရားတိုင္းအတြက္ အေၾကာင္းတရားေတြ ရွိေနလို ့  စိတ္ေျဖရာရွိေနတာပါ။  

လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္က အေၾကာင္းျပန္ေတြးမိပါသည္။ က်မ အေမက အစိုးရ၀န္ထမ္း အဲဒီအခ်ိန္က ရံုးအုပ္လစာက ၁၀၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ဘဲရသည္။ အေမတို ့ေတာ္ေတာ့္ ကိုအဆင္မေျပေပ။ ၀န္ထမ္းေကာင္းဆိုေတာ့ ပိုျပီး အဆင္မေျပပါ။ က်မ က အဖိုးအဖြားနဲ ့ အတူေနေတာ့ သိပ္ျပီးမခံစားရပါ။ အဲဒီတုန္းက ၀န္ထမ္း ဘယ္သူမွ မလုပ္ခ်င္ပါ။ အေမက ဇြဲေကာင္းတယ္ေခၚရမလား ေလာကဓံ ကိုခံႏိုင္တယ္ ေခၚရမလား ၀န္ထမ္း အလုပ္ဘဲ စြဲစြဲျမဲျမဲ လုပ္လာခဲ့သည္။ အခုအခ်ိန္ ၀န္ထမ္းလစာေတြတိုးေတာ့ အေမ အရင္ကထက္ အဆင္ေျပပါသည္။ သူေဌးေတာ့ မျဖစ္ပါ။

က်မ လည္း ေမ်ာ္လင့္ထားပါသည္။ က်မ တို ့ႏိုင္ငံ ေနာင္ လာမဲ့ ႏွစ္ေတြမွာ ဒီထက္ပို အဆင္ေျပျပီး စနစ္ေတြေျပာင္း သြားပါေစ။ အခြန္ ၂ ထပ္ ေဆာင္ရတာေတြ မရွိေတာ့ဘဲ ပတ္စပို ့ သက္တမ္း ၁၀ ႏွစ္ျဖစ္သြားပါေစ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ဆုေတာင္းမိပါသည္။ က်မတို ့ ၀ဋ္ေၾကြးေတြ ေက်တဲ့ တေန ့ ျဖစ္လာေကာင္းပါရဲ ့ ေၾကြးသစ္ေတြ မယူရတဲ့ ဘ၀ဆိုရင္ေတာ့ တေန ့ေန့ ေတာ့ ေရာက္လာအံုးမွာပါ။   

က်မ ႏွင့္ ပိုးဟပ္

စကၤာပူတြင္ ပိုးဟပ္ေပါသည္။ ေရာက္စက မသိသာ ေပ ။ သို ့ေသာ္ အိမ္တြင္ တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာ ေသာေၾကာင့္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားရသည္။ ေစ်းဆိုင္ေတြမွာ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့ cockroaches killer ဆိုတာ ကိုလည္း မသံုးခ်င္ပါ killer ဆိုတာပါေနေသာေၾကာင့္ပါ။ ဆက္ရွာၾကည့္ေတာ့ cockroaches trap ဆိုတာကိုေတြ ့သည္ killer ဆိုတာ မပါေပ။ ထို ့ေၾကာင့္ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ၀ိနည္းလြတ္တာဘဲ ဆိုျပီး ၀ယ္လာသည္။ အိမ္ေရာက္လို ့ဖြင့္ ၾကည့္ေတာ့ ကတ္ထူ ဗူးေသးေသး ျပားျပားေလး ေအာက္ေျခမွ ခြာပါ ဆိုတာေလး ခြာလိုက္ေတာ့ ေကာ္ျဖစ္ေနသည္။ ပိုးဟပ္ကို ေကာ္နဲ့ ကပ္ျပီးဖမ္းတဲ့ သေဘာပါ။ သို ့နဲ ့ တရားခံ ရွာအံုးမွ ဆိုျပီး က်မ ေယာက်ာ္းကို သြားေမးၾကည့္သည္ ဒီဟာ နဲ ့ ပိုးဟပ္ကိုဖမ္းရင္ မေသေလာက္ဘူးနဲ ့တူတယ္ ( ေမးကတည္းက သိရက္နဲ ့လိုရာဆြဲ ေမးလိုက္သည္) သူ ကလဲ တိတိက်က် ျပန္ေျဖသည္။ မေသေစခ်င္လွ်င္ ေတာ့ ဗူးထဲက ေကာ္နဲ့ ကပ္မိေနတဲ ့ ပိုးဟပ္ ေတြကို ေန ့တိုင္း အစာနည္းနည္းေကၽႊးေပး ေရနည္းနည္းတုိက္ေပးေပါ့တဲ ့ အေျဖက (ရြဲ ့ျပီး) ေတာ္ေတာ္ရွင္းသည္။ ေနရင္းထိုင္ရင္း ပိုးဟပ္ ကို အိမ္ေမြးတိရ စၦာန္ ထဲ ထည့္ရမလိုျဖစ္ေနျပီ ။  ဒါနဲ ့ ဒီနည္းလဲ အဆင္မေျပေသးပါဘူး ဆိုျပီး ႏွေမ်ာစြာ cockroaches trap ကို ပစ္ထုတ္လိုက္ရသည္။ က်မလည္း အလုပ္မရွိအကိုင္မရွိအားေနသူဆိုေတာ့ ပိုးဟပ္ကို ဘက္လိုရွင္းရပါ့ (ငါးပါးသီလကလဲ လြတ္ခ်င္ေသးသည္) ဆက္ျပီး စဥ္းစားသည္။ သို ့ႏွင့္ ပရဳတ္လံုးေတြကို ေၾကာင္အိမ္ထဲ ထည့္ထားၾကည့္လိုက္သည္။ တပတ္ေလာက္ေစာင့္ၾကည့္ေတာ့လည္း ပိုးဟပ္ေတြက ေအးေအးေဆးေဆး အစားမပ်က္ အေသာက္ မပ်က္ေပ။ ပိုးဟပ္ေတြ က်မ ေၾကာင္အိမ္ကို ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ လို ့အထင္ေရာက္သြားပံုရသည္။ တျဖည္းျဖည္း နယ္ခ်ဲ ့လာေတာ့သည္။ ၾကာေတာ့ က်မ လည္းသူေတာ္ေကာင္း ဟန္ ၾကာၾကာ မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ေပ။   ပိုးဟပ္ေတြ ပမာမခန္ ့ လုပ္ေနသည္ကို နည္းနည္းေတာ့ စိတ္တိုလာသည္။ ဒင္းတို ့ကို မသတ္ရက္သည္မွာ ခ်စ္လြန္းလို ့ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ က်မ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ ခ်စ္သျဖင့္ ၀ဋ္လည္မွာ ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္သာ သည္းခံေနရသည္။  ( ၀ဋ္လည္ မွာ ေၾကာက္ရျခင္း အေၾကာင္း ေနာက္မွ ေရးေတာ့မည္ )။
ဒီေန ့မွာေတာ့ ငါ ၀ဋ္ လည္တာ ခံမလား ပိုးဟပ္ေတြမ်ားမ်ားလာ တာ ၾကည့္ေနႏိုင္ မလားဆိုတာ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္ ျပီး တခုတခုေတာ့ လုပ္မွ ဆိုျပီး  fairprice shop မွာ ေတာ္ရွာေျမာက္ရွာ ရွာရင္း NaturGard - Automatic Insect Control System ဆိုတာေတြ ့သည္။ ပိုးဟပ္ေတြ ေသမွာလား ေျပးရမွာလားမသိေပ။ က်မ တမင္တကာေသခ်ာ မဖတ္ေတာ့ပါ။ killer လို ့မပါေတာ့ ဘာဘဲေျပာေျပာ တာ၀န္ကင္း တယ္ယူဆျပီးစိတ္ခ်မ္းသာသလိုရွိပါသည္။ ပိုစိတ္ခ်မ္းသာေစတာက discount ခ်ထားျခင္းျဖစ္သည္။ :-)