လူ ႏွင့္ ကံ

ကံတရား ၏ ဆန္းက်ယ္မွဳမ်ား ကို ေတြးမိတယ္ ။ 

တခ်ိဳ ့ လူေတြ

မေကာင္းတာ လုပ္ တယ္ ၊  စိတ္ဓါတ္ မေကာင္းဘူး သို ့ေသာ္  ၾကီးပြား ခ်မ္းသာ ၾကတယ္၊

အဆင္ေျပေနၾကတယ္ ။

တခ်ိဳ ့ လူေတြ

စိတ္ထား ေကာင္းတယ္၊  ရိဳးရိဳးသားသား က်င့္ၾကံ ေနထိုင္ၾကတယ္  သို ့ေသာ္ ဆင္းရဲ 

အဖိႏွိပ္ခံ ေနရတယ္၊ ဒုကၡၡၡၡ ေရာက္ေနၾကတယ္ ။

တခ်ိဳ ့ လူေတြ

မေကာင္းတာ လုပ္ တယ္ ၊  စိတ္ဓါတ္ မေကာင္းဘူး၊ သူတို ့ စိတ္ ႏွင့္ အျပဳအမွဳ ကံ အလိုက္ ဆင္းရဲ  ဒုကၡၡၡၡ ေရာက္ၾကရတယ္ ။

တခ်ိဳ ့ လူေတြ

စိတ္ထား ေကာင္းတယ္၊  ရိဳးရိဳးသားသား က်င့္ၾကံ ေနထိုင္ၾကတယ္။  သူတို ့ စိတ္ ႏွင့္ အျပဳအမွဳ ကံ အလိုက္ ၾကီးပြား ခ်မ္းသာ ၾကတယ္၊  အဆင္ေျပေနၾကတယ္ ။ 

ဒီလို ကြာျခား ေနတာ ဘာ ေၾကာင့္ လဲ ေတြးမိတယ္ ။ စဥ္းစားမိ တာေလး ပံုေဖၚၾကည့္ မိတယ္။  

ပံု ၁ အရ

ေရွးယခင္ ဘ၀ေတြက ၾကီးမားတဲ ့ ကုသိုလ္ ကံ ၾကီးက ဒီဘ၀မွာ အက်ိဳးေပးေနတဲ ့ သူ ဆိုပါစို ့ သူ ေကာင္းတာ ဘဲလုပ္လုပ္ ဆိုးတာဘဲ လုပ္လုပ္ ကုသိုလ္ ကံ အရွိန္ မကုန္သေရြ ၾကီးပြားတိုးတက္ေန မွာပါ ။ ေကာင္းတာ လုပ္ေန သူ အဖို ့ ကေတာ့ ကုသိုလ္ ကံ အရွိန္ ကုန္တဲ ့ အခါ မက် မနာေလာက္ဘူး လို ့ ထင္တယ္။ 

ပံု ၂ အရ

ေရွးယခင္ ဘ၀ေတြက ၾကီးမားတဲ ့ အကုသိုလ္ ကံ ၾကီးက ဒီဘ၀မွာ အက်ိဳးေပးေနတဲ ့ သူ ဆိုပါစို ့ သူ ေကာင္းတာ ဘဲလုပ္လုပ္၊ ဆိုးတာဘဲ လုပ္လုပ္ အကုသိုလ္ ကံ အရွိန္ မကုန္သေရြ ့ဆင္းရဲ ဒုကၡၡ ေရာက္ေန မွာပါ ။ ေကာင္းတာ လုပ္ေန သူ ကေတာ့ မေကာင္းတာ လုပ္ေန သူ ထက္ ခံရ သက္သာ မယ္ လို ့ ထင္တယ္။ 

ပံု ၃ အရ

ေရွးယခင္ ဘ၀ေတြက ကုသိုလ္ ကံ၊ အကုသိုလ္ကံ ၾကီး ၾကီး မားမား မရွိဘဲ တလွည့္ စီ အက်ိဳးေပးေနတဲ ့ သူ ဆိုပါစို ့ ယခု လက္ရွိ ဘ၀ မွာ သူ ေကာင္းတာ လုပ္ေနမယ္ ဆိုရင္ မ်က္ေမွာက္ ကုသိုလ္ကံ က အတိတ္ ဘ၀ က ပါလာတဲ  ကုသိုလ္ကံ ကို သံလိုက္လို ဆြဲ ႏိုင္မယ္  လို ့ ထင္တယ္။ 

အကုသိုလ္ကံ အလွည့္ ေရာက္ေတာ့လည္း ယခု လက္ရွိ ေကာင္းမွဳ ကုသိုလ္ လုပ္ေန သူအဖို ့ ခံရ သက္သာ သြားမယ္ ထင္တယ္။ သို ့ေသာ္ လံုး၀ ေပ်ာက္သြားမယ္လို ့ေတာ့ မထင္ပါ။ ( အေဟာသိကံ ကလြဲျပီး) ဘုရားရွင္ ေသာ္မွ ေနာက္ဆံုး ဘ၀မွာ က်န္ေနတဲ ့ ကံ ၀ဋ္ေၾကြးကို ဆပ္ရ  ေသးသည္။ 

ပံု ၄ အရ

ေရွးယခင္ ဘ၀ေတြက ကုသိုလ္ ကံ၊ အကုသိုလ္ကံ ၾကီး ၾကီး မားမား မရွိဘဲ တလွည့္ စီ အက်ိဳးေပးေနတဲ ့ သူ ဆိုပါစို ့ ယခု လက္ရွိ ဘ၀ မွာ သူ မေကာင္းတာ လုပ္ေနမယ္ ဆိုရင္ မ်က္ေမွာက္ အကုသိုလ္ကံ က အတိတ္ ဘ၀ က ပါလာတဲ  အကုသိုလ္ကံ ကို သံလိုက္လို ဆြဲ ျပီး အက်ိဳးေပးမယ္  လို ့ ထင္တယ္။ 

မည္သို ့ ပင္ ျဖစ္ေစ အျမဲ ေကာင္းမွဳ လုပ္ျခင္းက အမွန္ဆံုးပါ။ 

မွတ္ခ်က္ ။ ။

အစိမ္းေရာင္ =  ကုသိုလ္ ကံ

အနီေရာင္    = အကုသိုလ္ကံ

အေဟာသိကံ - ကုသုိလ္ အကုသိုလ္ကံမ်ား အက်ိဳးေပးရမည့္အခ်ိန္၌ အေၾကာင္းမျပည့္စံု၍ အက်ိဳးမေပးဘဲ အခ်ိန္အခါ လြန္သြားသည္ကို ေခၚပါသည္။

က်မ ႏွင့္ တက္က်မ္း

က်မ သမီး ႏွင့္ စာၾကည့္ သြားျပီး စာအုပ္သြား ငွားစဥ္ စာၾကည့္  ကေလး ၊ လူၾကီး စသျဖင့္ level ခြဲ ထားတဲ ့ အျပင္ ကေလး အထပ္ စာအုပ္ စဥ္ေတြမွာ lebal တပ္ျပီး အသက္ အလိုက္ ထပ္ခြဲ ထားတာေလး သတိထား မိတယ္။ ဒါေလးေတြ ့ေတာ့ က်မ ငယ္တုန္းက အျဖစ္ကို သတိရမိတယ္။ 

က်မ ငယ္စဥ္ အဖိုးအဖြား ႏွင့္ အတူ ရွိခ်ိန္ကို သတိရမိတယ္။ အဖိုးက စာအုပ္ ဖတ္တာ ေရာ စုတာ ေရာ ေတာ္ေတာ္ ၀ါသနာသည္။ က်မ ကေတာ့ ဖတ္တာေတာ့ ၀ါသနာ ပါသည္။ စာအုပ္ေတြ ေတာ့ မစုျဖစ္ပါ။ သိမ္းရ မွာ အပ်င္းထူတာရယ္ ၊  လူေတြ ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ဟိုေျပာင္း ဒီေျပာင္းေနေန ရတဲ့ ဘ၀ဆိုေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ငွက္ေတြ လို ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး ပ်ံသန္းျပီး ေရာက္ရာ အရပ္ မွာ အသိုက္ေဆာက္ျပီး ေနခ်င္တာ :) ( တကယ္ေတာ့ အပ်င္းၾကီးတာပါ ) 

အဖိုးမွာက သူစုထားတာ စာအုပ္ ဗိရို ၄ လံုး ေလာက္ရွိတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ English လို မ်ားတယ္။ ေနာက္ျပီး ဘုရားစာအုပ္ေတြ ၊ ၅၅၀ နိပါတ္ေတာ္ ဇာတ္ၾကီး ၁၀ ဘြဲ ့ စသျဖင့္ေပါ့။ အဲထဲမွာ သူမ်ားေတြ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ တက္က်မ္းေတြ ရွိတယ္။ ဆရာနႏၵာသိန္းဇံ၊ ဆရာ ေဖျမင့္ စသည္မ်ားေပါ့။ 

က်မမွာ ငယ္ကတည္း က လူအထင္ၾကီးတာ ခံခ်င္ တဲ့ စိတ္၊ အေျမွာက္ ၾကိဳက္တဲ့ စိတ္ သူမ်ားထက္ပိုေလသည္။ အဲဒါေၾကာင့္ အဖိုး အဖြား ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား အထင္ၾကီးလို ၾကီးျငား အေတြ းႏွင့္  အဖိုးစာအုပ္ေတြ ဖတ္ရန္ အၾကံရေလသည္။ စာအုပ္ေတြထဲက English လိုေရးတာေတြလဲ မဖတ္တတ္ေတာ့ ရွာရင္း ေဖြရင္း ဆရာ ေဖျမင့္ ေရးတာ စာအုပ္ကို  သြားဖတ္မိတယ္။   

စာအုပ္နာမည္ က “ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုး ဘ၀ တခု တည္ေတာက္ျခင္း " ဆိုတာ ဘဲ ။ အဲတုန္းက ၆/ရ တန္း ေလာက္ဆိုေတာ့ အသက္က ၁၂/၁၃ ႏွစ္ေလာက္ဘဲ ရွိေသးေတာ့ ျမန္မာ လို ေရးထားတာေတာင္ တလံုးမွ နားမလည္ပါ။ ဘာေရးထားမွန္းလည္း ကြဲကြဲျပားျပား မသိေပ။ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထားတဲ့ လူနာမည္ေတြ ကလည္း တခါမွ မၾကားဖူးပါ လင္ကြန္း တေယာက္ဘဲ ေသခ်ာ သိခဲ ့တယ္။ ဟိုလွန္ ဒီလွန္ ေလွ်ာက္ ၾကည့္ရင္း စာအုပ္ေခါင္းစဥ္ေတြ ထဲက တခု ‘ ေၾကာက္သည့္ အရာကို ရဲရဲ ရင္ဆိုင္ပါ ‘ ဆိုလား အဲဒီ တခုေတာ့ နားလည္သလိုရွိတာနဲ ့ ေသခ်ာမွတ္ထားလိုက္သည္။ 

ေနာက္ တ ေန ့ က်ေတာ့  ေဆြမ်ိဳး ေတြ ၀မ္းကြဲ ေမာင္ႏွမ ေတြ နဲ ့ အိမ္ႏွင့္ သိပ္ မေ၀းတဲ ့ ရြာ အေရွ့ဖက္ က ေစတီ တည္ထားတဲ ့ ေတာင္ ေပၚ သြားလည္ ၾကတယ္။ ေတာင္က နည္းနည္း ျမင့္တယ္ ။ ေနာက္ျပီး ေတာင္ အေနာက္ဖက္မွာ တက္လမ္းက ေျပေျပေလး ၃၀ - ၄၀ ဒီဂရီ အေစာင္း ေလာက္ေတာ့ ၇ွိတယ္။ သို ့ေသာ္ ေတာေတာင္ ေတြ မ်ား တဲ ့ေနရာ မွာေတာ့ လမ္းေျပတယ္ ေခၚရမွာဘဲ။ ေတာင္ အေရွ့ ဖက္က ေတာ္ေတာ္ မတ္ေစာက္တယ္ ၊ အဲဒီ ဖက္ က ျဖတ္လမ္း လို ့ လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္း ေကြ ့ေကာက္ေကာက္ေလးဘဲ ၇ွိတယ္။ အဲ တာ မတ္တပ္ ရပ္ျပီး ဆင္းလို ့ မရတဲ့ အထိ ကို မတ္ တယ္။

အျပန္ ခရီးမွာ လူၾကီးေတြက ပံုမွန္လမ္းက ဆင္းသြားၾကတယ္။ က်မ ဦးေဆာင္တဲ ့ ကေလး တစ္သိုက္ က အမ်ိဳးစံု ေဆာ့ ျပီး ခုဏ က ျဖတ္လမ္းကို ေရာက္သြားၾကတယ္။ အ ေပၚ ကၾကည့္ ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ မတ္ ေစာက္ေနေတာ့ တျခား ခေလးေတြ က မဆင္းရဲ ဘူးဆိုျပီး ျပန္လွည့ ္သြားၾကတယ္။

က်မ ကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း သူရဲေကာင္း ေတာ္ေတာ္ လုပ္ခ်င္တာ ဆုိေတာ့ တေယာက္ထဲလဲ ဆင္းမယ္ လုပ္ေရာ ၊ ေသခ်ာ ဆင္းမလို ့လုပ္ေတာ့ ဆင္းရမွာ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားတယ္။ 

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ခုဏ က  ဆရာ ေဖျမင့္ စာအုပ္ သြား သတိရ မိတယ္။ ‘ ေၾကာက္သည့္ အရာကို ရဲရဲ ရင္ဆိုင္ပါ ‘ ဆိုတာ အဲတာ နဲ ့ ငါ လည္း ေၾကာက္ မေနေတာ့ဘူး ရဲရဲ ရင္ဆိုင္ ရမယ္ဆို ျပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ် လိုက္တယ္။ ( အဲဒီလို ငယ္ကတည္းက ေပါသြပ္သြပ္ရယ္  :D ) 
ဒါနဲ ့ ဟို သစ္ကိုင္း ဆြဲ လိုက္ ဒီ သစ္ကိုင္း ဆြဲလိုက္ နဲ ့ ေျဖးေျဖး ဆင္းလာတာ ဟုတ္ လို ့ ၊ လမ္း တစ္၀က္လဲ ေရာက္ေတာ့ ၀ါးပင္ေတြ ၾကားမွာ ဆိုေတာ့ ၀ါးရြက္ေတြ နဲ ့ ေခ်ာ ျပီး ေအာက္ ေလ်ာက် သြားတာ စကိတ္ စီးတာ ထက္ေတာင္ ျမန္ေသးတယ္။

ေတာင္ေအာက္ ဘယ္လို ေရာက္သြားမွန္းကို မသိလိုက္ရ ၊ သတိ ရ လိုက္ေတာ့ ေတာင္ေအာက္မွာ  ၀ါးရြက္ေတြၾကား ထဲ ေမွာက္ ယွက္ လဲ ေနမွန္း သိလိုက္ရတယ္၊ အဲ တာနဲ ့ အျမန္ ကုန္းရဳန္းထ ျပီး သူမ်ားေတြ ေနာက္ အမွီ လိုက္ေျပး မယ္ အၾကံ  ဒူး ႏွစ္ဖက္ ေသြးေတြ ရဲ ျပီး စီးၾကေနေတာ့  ေဘးနားက သစ္ရြက္ခူးျပီး သုတ္လုိက္ေသးတယ္၊   

အဲဒီ အခ်ိန္ထိ ေသြးပူေနေတာ့ မနာေသးပါ။  ေနာက္ ျပီးေထာ့နဲ ့ေထာ့နဲ ့ ႏွင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာတယ္၊ အိမ္လည္း ေရာက္ေရာ အဖြား ဆူလိုက္တာ မေျပာေတာ့နဲ ့ ေနာက္ျပီး အနာ ကို ေရေဆးျပီး ေဆးထည့္တာ ဒူး တဖက္ က အေရခြံ လန္သြားတာ ေတာ္ေတာ္မ်ား တယ္ ကပ္ေက်းနဲ ့ ညွပ္ျပီး ေဆးထည့္ရတယ္၊ 

အနာက ေတာ္ေတာ္ ၾကီးျပီး ေတာ္ေတာ္နဲ ့ မက်က္ေတာ့ က်မ မွာ တလေလာက္ ေရခ်ိဳးမယ္ဆို ဒူး ႏွစ္ဖက္ ကို ပလပ္စတစ္အိတ္ ခ်ည္ခ်ည္ ျပီး ေရခ်ိဳး ခဲ့ရေသးတယ္။ အဲဒီလို မစဥ္းမစား မဆင္မျခင္ ေပါက္ကရ ခဏခဏ လုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေၾကာက္တဲ့ အရာ ကို ရဲရဲ ရင္ဆိုင္မိတဲ့ ဒုကၡ က လည္း မေသးေပ။ 

အခုထိ ဒူးမွာ ေသရာ ပါ အမာရြက္ က ရွိေသးတယ္။ ဒီၾကားထဲ အဖြားက အမာရြတ္ေတြ မ်ားတဲ ့ က်မ ကို နင္ ၾကီးရင္ လွယဥ္ေက်းမယ္ ျဖစ္ေတာ့ မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့ :D

ဘယ္လို ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္  “ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုး ဘ၀ တခု တည္ေတာက္ျခင္း” စာအုပ္သည္ အဲဒီတုန္းက က်မကို တစ္လြဲတစ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ေစ ခဲ့ ေပမဲ ့ ေနာက္ေတာ့ က်မ အတြက္ စိတ္ဓါတ္ ခြန္အား အမ်ားၾကီး ရေစခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ စာအုပ္ ပထမ ဆံုး ဖတ္ျဖစ္တာ မွတ္မွတ္ ရရပါ။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာေဖျမင့္ စာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၀ယ္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒိုင္ယာရီ အေဟာင္း

ငယ္တုန္းက ေရးထားတဲ့ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေဟာင္းမ်ား ( ေမြးရပ္ေျမ ျပန္တုန္းက ယူလာ ခဲ့တာ  မေရး ျဖစ္ေတာ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ေတာ္ေတာ္ၾကာေပါ့ ) ေန ့စဥ္ အကုန္ delete လုပ္ပ လိုက္တာ :-)

စေရးတဲ ့ ေန ့ ျဖစ္ ပံုရတယ္ ။ ပထမ ဆံုး စာအုပ္ ရဲ  ့ ပထမ ဆံုး စာမ်က္ႏွာ။ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေဟာင္း

အဲဒီ တုန္းက ရွားရွား ပါးပါး ၊ စြန္ ့စြန္ ့စားစား သိမ္းထားခဲ့ရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္  ရဲ ့ ပံု ( က်မ စိတ္ဓါတ္ က် မိတဲ ့ အခါ တိုင္း အျမဲ ျပန္ေမွ်ာ္ ၾကည့္ မိတဲ့ က်မ ၏ the iron butterfly )

က်မ မွာ တျခား ပံုေတြ ရွိခဲ့ဖူးတယ္ ၊
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရဲ ့ဓါတ္ ပံု လို ခ်င္ ရင္ ဘယ္လို လုပ္ ခဲ့ ရသလဲ ဆိုေတာ့ ၊ အဲတုန္းက အခုလို ့ လြယ္လြယ္ ကူကူ မရႏိုင္ဘူးေလ။ time ၊ newsweek magazine အေဟာင္း ေတြကို ပန္းဆိုးတန္း လမ္းေဘး စာအုပ္ဆိုင္ ၊ ေနာက္ျပီး စာေပေလာက ( တျခား စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာ ) လ ေက်ာ္ျပီး သား အေဟာင္း ျပန္ ေရာင္း တဲ ့ ထဲ က စာရြတ္ တစ္ရြတ္ခ်င္း လွန္ ရွာျပီး ၀ယ္ခဲ့ဖူးတယ္။ bbc voa တို ့က  မိန့္ခြန္း ေတြကို တိပ္ေခြ ႏွင့္ အသံ ျပန္သြင္း ျပီး သိမ္းထား ခဲ့ဖူးသည္။ သို ့ေသာ္

အဲဒီ ဒိုင္ယာရီ ေတြကို  ေရးလိုက္ ဖြက္ထား လိုက္ ၊ walkman ကက္ဆက္ ႏွင့္ နားေထာင္လိုက္  တိပ္ေခြ ေတြ ဖြက္ထားလိုက္ ႏွင့္ လ်ွိဳ လ်ွိဳ ၀ွက္၀ွက္ လုပ္ေနခဲ့တာ ကို က်မ အဖြား သံသယ ၀င္သြား ပံုရတယ္။ အဖြား က က်မ ကို ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ဆိုေတာ့ ရည္းစားမ်ား ထားေနလား စိတ္ပူ ျပီး တေန ့ က်မ မရွိတုန္း အကုန္ ေမြ ေႏွာက္ ရွာေတာ့ ၊ အဲဒါ အေပၚက ပံုေလး တစ္ပံုဘဲ အဖြား မျမင္လို ့ က်န္ခဲ့တာ၊  တျခား ပံုေတြ၊ တိပ္ ေခြ ေတြ အကုန္ လံုး က်မ ျပန္လာေတာ့ မရွိေတာ့ေပ။ အဲတာ အဖြား ျပန္ေပးပါ ေျပာလဲ ျပန္မေပးပါ၊ ဘယ္ထားလဲ ၊ ဘာလုပ္ လိုက္လဲ အဖြား ေသသာသြားတယ္ က်မ ကို တခြန္းမွ မေျပာသြားပါ။



ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ ျပန္ ဖတ္မိေတာ့ အဖြား ကို လြမ္းမိတယ္ ၊ ေနာက္ျပီး ခက္ခက္ ခဲခဲ ရွာ ေဖြ ထားရတဲ ့  ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရဲ ့ ဓါတ္ ပံုေလးေတြကို လည္း သတိရ မိတယ္။    

၅

http://phomu.blogspot.sg/2012_07_01_archive.html


ဒီလို ႏွင့္ ေအာင့္အီး သည္းခံျပီး ေနလာတာ တပတ္ ခန္ ့ အခ်ိန္ ေရာက္လာေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာ ေတြ စျပီး  ၾကံဳေတြ ့လာ ခဲ့တယ္။
ဥပမာ  - တရားမွတ္လို ့ ၄ ၊ ၅ ရက္ ခန္ ့ ေရာက္လၽင္  ခႏ ၱာကိုယ္ မွာ ဆပ္ျပာျမံဳ့ေတြ စီးက်လာ သလို ပုရြတ္ဆိတ္ေတြ အမ်ားၾကီး တက္လာ သလို ခံစားရမယ္ ဆိုတာ မ်ိဳ း ၊ အသားေတြ တင္းလာျပီး အရည္ေတြ စီးက်လာ သလိုမ်ိဳး၊  ရ ရက္ ၈ ရက္ ေလာက္ၾကာရင္ တင္ပါး ေအာက္မွာ ကြမ္းသီး ၂ လံုး ခုျပီး ထိုင္ ေနရ သလို မ်ိဳး စသျဖင့္ေပါ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က ဆရာေတာ္ေတြ ေဟာၾကားခဲ့ သလို ၾကံုေတြ ့ ခဲ့ရတယ္။ 

 
ခႏ ၱာကိုယ္  မွာ စီးကပ္တဲ့ အရည္ေတြ စီးက်လာ သလို ထင္ရ တာ၊ ပိုး ေကာင္ေတြ ထြက္လာသလို ခံစားရတာ၊ ပုရြတ္ဆိတ္ေတြ အမ်ားၾကီး တက္လာ သလို ခံစား တယ္ဆိုတာ အာရံု စူးစိုက္ သြားတဲ့ အခါ ခႏ ၱာကိုယ္ က ေသးငယ္တဲ့ ေမြးညင္း ေပါက္ေတြက လွဳပ္ရွား မွဳေတြကို သိရွိလာလို ့ ထင္ပါတယ္။ တင္ပါး ေအာက္မွာ ကြမ္းသီး ၂ လံုး ခုျပီး ထိုင္ ေနရ သလို မ်ိဳး ကေတာ့ တင္ပဆံုရိုး ၂ ခု က ထိုင္ပါမ်ားေတာ့ အသားမွာ စိုက္မိျပီး ဘုလံုး ၂ ခု ေပၚ ထိုင္ေနရသလို ့ ခံစားရ တယ္လို ့ ထင္ပါတယ္။ 

ေနာက္ပိုင္း မွာေတာ့ စဥ္းစား ေလ့လာ ျပီးေတြး ၾကည့္မိတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ တုန္းကေတာ့ ထူးဆန္းသလိုလို ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ စျပီး ျဖစ္တုန္းကဆို ပိုးေကာင္ေတြ တကယ္ တက္လာတယ္ထင္ျပီး လန္ ့ျပီး ခါထုတ္ လိုက္မိေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါေတြဟာ အာရံုစူးစိုက္ လိုက္တာနဲ ့ ခႏ ၱာကိုယ္ မွာ ဓါတ္ၾကီး ေလး ပါးရဲ ့ ေျပာင္းလဲ ေဖါက္ျပန္မွဳ ကို တခဏ သတိထားမိ လိုက္တာပါ။ တရားထူး ရတာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ 

ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အေတာ့္ ကို ထူးဆန္းေနခဲ့တယ္။ တခါတေလ ေတြးမိေသးတယ္ ငါ ဘာေတြ ျဖစ္ေနပါလိမ့္ေပါ့ ။ ထူးဆန္းသလိုလို သေဘာက် သလိုလို နဲ ့ ေနာက္ဘာေတြမ်ား ထပ္ျဖစ္လာအံုးမလဲ မသိဘူး ဆိုတာ ကို လည္း သိခ်င္လာခဲ့တယ္၊ ေတာ္ၾကာ ငါ တရားထူးေတြ ရျပီး  မိုးေပၚမ်ား ျပန္တက္သြားမလား မသိဘူး :) ဆိုတာမ်ိဳး စိတ္ကူးယဥ္လိုက္ေသးတယ္။


့ေနာက္ျပီး  " ေဖါင္းတယ္" " ပိန္တယ္"  ဆိုတဲ့ အမွတ္ကို  အစ၊ အလယ္ ၊ အဆံုး မွတ္ခိုင္းပါတယ္။ လူတဦး ခ်င္းစီ အလိုက္ ေလရွုသြင္းတဲ့ အခါ ၀မ္းဗိုက္ ေဖါင္းလာပံု အဆင့္ဆင့္ ၊ ၀မ္းဗိုက္ပိန္ သြားပံု အဆင့္ဆင့္ ကြဲျပားတတ္ပါတယ္။ က်မ က ေတာ့ ပိုျပီး စူးစူးစိုက္စိုက္ ရဳွ မွတ္ေစလိုတဲ့ အတြက္ ဒီလို အဆင့္ဆင့္ ရွဳမွတ္ေစတယ္လို ့ ထင္ပါတယ္။
" ေဖါင္းတယ္" " ပိန္တယ္"   ေသခ်ာ မွတ္ႏိုင္ ျပီး ထိုက္ သင့္တဲ့ သမာဓိ ကို ထူေထာင္ ႏိုင္ ျပီးတဲ့ အခါ

သတိပ႒ာန္္ တရား ၄ ပါးကို ေဟာၾကားပါတယ္။ သတိပ႒ာန္္ တရား ၄ ပါး ကေတာ့ ၀ိပသာနာ တရားရွဳမွတ္တဲ့ နည္းလမ္း ၄ မ်ိဳးပါ။

( ၀ိပသာနာ ကေတာ့ ကိေလသာ ကို အျမစ္က ဆြဲ ႏွုတ္တဲ့ နညး္လမ္းပါ။ အျမစ္ကေန အသတ္ ခံရတဲ့ အပင္ သာလွ်င္ ထာ၀ရ ေသဆံုး ႏိုင္ပါတယ္။ သမထ ကေတာ့ အေပၚယံ ပင္စည္ကို ခုတ္လဲွ ထားသလိုပါ ။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္ျပီး ရွင္သန္ လာအံုးမွာပါ။)

သတိပ႒ာန္္ တရား ၄ ပါး  ( ျပန္ကူးေရးရ မွာ ပ်င္းေနတာနဲ ့ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက တရားနာတဲ့ အခ်ိန္က  မွတ္ထားတဲ့ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ကို scan ဆြဲ ျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။ ခြင့္ လြတ္ပါရန္ )

ဓါတ္ၾကီး ေလး ပါး 

- ပထ၀ီ -  မာေက်ာျခင္း(ေျမ)၊ေတေဇာ - ပူေလာင္ျခင္း (မီး)၊အာေပါ - ယိုစီးျခင္း (ေရ)၊ ၀ါေယာ - ေရြ ့လ်ား ျခင္း (ေလ)

ကိေလသာ ၁၀ ပါး
- ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ၊ ၀ိစိကိစာၦ၊ ထိန၊ ဥဒၶစၥ၊ အဟိရိက၊ အေနာတၱပၸ

၁၀ ႏွစ္ေျမာက္

၁၀ ႏွစ္ေျမာက္  ( သံျဖဴ ရတု ဆိုလား online မွာ အခုမွ ရွာၾကည့္တာ )

လြန္ခဲ့တဲ ့ လ ၁၆ ရက္ေန ့က ႏွစ္ေယာက္သား ေထာင္ တသက္ တကၽြန္း က်ေနတာ ၁၀ ႏွစ္ေတာင္ ျပည့္ပါေပါ့လား....

ဒီႏွစ္ေတာ့ မဆိုးပါ ေစာေစာ စီးစီး သတိရတယ္။ အရင္ ႏွစ္ေတြ လို ေက်ာ္ေက်ာ္ သြားမွ သတိရလိုက္တာ မဟုတ္ပါ။ 
လြန္ခဲ့ တဲ့ ၂လ ေလာက္ကတည္းက က်မ လက္စြပ္ ခၽြတ္ ေဆးရာမွ အမွတ္ မထင္ၾကည့္ မိ လိုက္တာ 16/7/2002 ဆိုတဲ့ ရက္စြဲ ကို ဖ်က္ခနဲ ေတြ ့မိတုန္း Anniversary နီးေနျပီ ဆိုတာ သတိထားလိုက္မိတယ္။
ထူးထူးေထြေထြ ဘာမွ မလုပ္ၾကပါ။ မွတ္မိတယ္ ဆို ေတာ္ေတာ္ ဟုတ္လွေပါ့ ။ လူတစ္ဦး ခ်င္းစီ အေလးထားတတ္္ၾကတဲ့ အရာေတြ ကြဲျပား တတ္ေသာ္လည္း က်မ တို ့ ႏွစ္ေယာက္ အစကတည္းက Anniversary တို ့ birhtday တို ့ကို စိတ္မ၀င္စားတာ ခ်င္းတူပါသည္။

၁၀ ႏွစ္တာ ကာလ အတြင္း က်မ ၏ လက္တြဲေဖၚ အေပၚ တတ္သေလာက္ မွတ္ သေလာက္ တာ၀န္ေက် ပါ၏။ 

က်မ က ဟင္းေကာင္းေကာင္း မခ်က္တတ္ပါ။ သို ့ေသာ္ facebook မွာ blog ေတြမွာ စားခ်င့္ စဖြယ္ ဖြယ္ဖြယ္ ရာရာ ပံုမ်ား ေတြ ့တိုင္း သူ ့ကို အနီးအနား ရွိက လာ ၾကည့္ ပါဦး ဆိုျပီး ျပ ပါသည္။ အေ၀းမွာ ရွိက share/ mail ပို ့ေပးပါသည္။ ေရာက္ေလရာ အရပ္တိုင္း စားေသာက္ ဆိုင္ ေကာင္းေကာင္းမ်ားအား ၾကိဳတင္ စူးစမ္း ေမးျမန္း ေလ့လာ မွတ္သားထားျပီး သူ ႏွင့္ အတူ သြားစားေလ့ရွိပါသည္။

အလွမျပင္တတ္သလို ရုပ္ ကလဲ မလွပါ။ သို ့ေသာ္ သူ ႏွင့္ အတူ အျပင္ သြားတိုင္း ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာ လွလွ ေတြ ့တိုင္း ဟိုမွာ ၾကည့္ပါအံုး ခ်စ္စရာေလး အလန္း ေလး ေတြ ဆိုျပီး လက္တို ့ျပီး ျပပါသည္။ ( မျပလဲ  ၾကည့္မွာ ဆိုေတာ့ အရွဳံး ထဲက အျမတ္  အမွတ္ ကပ္ယူရတာေပါ့ ) facebook မွာ blog ေတြမွာ ေမာ္ဒယ္ မင္းသမီးေခ်ာေခ်ာ ပံုမ်ား  ေတြ ့တိုင္း အနီးအနား ရွိက လာ ၾကည့္ ပါဦး ဆိုျပီး ျပ ပါသည္။ အေ၀းမွာ ရွိက share / mail ပို ့ေပးပါသည္။ ( ၾကိဳက္သေလာက္ ၾကည့္ သြားေတာ့ မထိ ေစနဲ ့ အဟိ )

Beer ကို မမူး ေအာင္ေသာက္ရန္ အျမဲ သတိေပးပါတယ္။  မူးသြားပါက က်မ နာမည္ကို ေမ့ေမ့ သြားတတ္သည္။ :) ေတာ္ေတာ္ မူးပါက သူ ့နာမည္  မိဘ ေဆြမ်ိဳးနာမည္ ပါေမ့သြားမွာ စိုးရိမ္ လို ့ပါ။ :D

ထိုကဲ့သို ့ ဇနီး တေယာက္ အေန ႏွင့္ တာ၀န္ ေက်ခဲ့ပါတယ္။

ေတာ္ေသးျပီ

တည္တည္ တန့္တန့္ တေၾကာင္းေတာ့ ေရး အံုးမွ

အခု အခ်ိန္ အထိ က်မ ေရြးခ်ယ္ မွဳ အတြက္ တခါဆို တခါမွ ေနာင္တ မရဖူးတဲ့ အတြက္ က်မ ၏ လက္တြဲေဖၚကို တကယ္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

( အဟိ ေရြးခ်ယ္ တယ္ဆို လို ့ ေရြးစရာ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္ထင္ျပီး အထင္မၾကီး ပါႏွင့္ ေရြးစရာ ရွာေနတုန္း သူ ့ဘာသာသူ က်မ ေရွ့ မွာ ေမွာက္ယက္လာလဲ  တာပါ :) )

၄

http://phomu.blogspot.sg/2012/01/blog-post.html  အဆက္


အစပိုင္းမွာ " ေဖါင္းတယ္" " ပိန္တယ္"  မွတ္တဲ့ ေနရာမွာ ထြက္ သက္ ၀င္သက္ မွတ္တာနဲ ့ အျမဲ ေရာေရာ သြားခဲ့တယ္ ။ သို ့ေသာ္ တရားျပ ဆရာေတာ္မ်ားက " ေဖါင္းတယ္" " ပိန္တယ္" ကို ဘဲ ေသခ်ာ မွတ္ခိုင္းပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ စိတ္က ေတာ္ေတာ့္ ကို ပ်ံ လြင့္ပါတယ္။
က်မ စိတ္အထင္ " ေဖါင္းတယ္" " ပိန္တယ္"  တၾကိမ္ မွတ္ေနစဥ္မွာေတာင္ စိတ္က ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ ပါ။ 

အဲဒီၾကားထဲ ေနရာတကာ စပ္စု တတ္တဲ့ က်မ အသံ နည္းနည္း ေလာက္ၾကားတာနဲ ့မ်က္လံုးက ေအာ္တို ဖြင့္ၾကည့္ျပီးသား စပ္စု ျပီးသား ။ ကို္ယ္ သတိထားမိတဲ့ အခ်ိန္မွာ အျမဲ အမွတ္ (" ေဖါင္းတယ္" " ပိန္တယ္")  က လြတ္ေနျပီးသား ဘယ္အခ်ိန္က စျပီး လြတ္ထြက္သြား သလဲ  မသိႏိုင္ခဲ့ဘူး။ 
တခါ တေလ အေၾကာင္း အရာ တခု ကို ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ စိတ္ေရာက္မွန္း မသိ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အစ ပိုင္းမွာ စိတ္က ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္  ကစဥ့္ကလ်ား နဲ ့ ေတာ္ေတာ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ရ ခက္ခဲပါတယ္။ 

တခါတေလမွာေတာ့  စိတ္သြားရာ ေမ်ာလိုက္ေနမိျပီး ဘယ္ေရာက္လို ့ ေရာက္မွန္းမသိ အေတြ း ေရယဥ္ေၾကာမွာ ေမ်ာ ေနျပီး အခ်ိန္ တနာရီ ကုန္ကုန္ သြားတာကလဲ ခဏခဏပါ။ ေနာက္ျပီး ခႏ ၱာကိုယ္ မွာ ထံုတာ က်င္တာ နာတာ၊ အဲဒီ ေ၀ဒနာကို သည္းမခံ ႏိုင္တာ နဲ ့ တေန ့တေန ့ အခ်ိန္ျမန္ျမန္ ကုန္ပါေစဆိုျပီး ဆုေတာင္း ေနခဲ့မိတယ္။ 

ရိပ္သာ ၀င္တာ မွားျပီ လား ေတြးမိလိုက္ အသိစိတ္က ငရဲၾကီးမွာ ေၾကာက္ျပီး ျမန္ျမန္ ေဖ်ာက္ပစ္ လိုက္၊ ငါ အခု လုပ္ေနတာ မွန္ ေရာမွန္ ရဲ  ့ လား ဆိုတဲ့ သံသယ စိတ္ က လည္း တခါတခါ ၀င္လာေသးတယ္။ ဒီ လို စိတ္ေတြ ၀င္လာတိုင္း အျမဲ စိတ္ပူမိတာက ငါေတာ့ ဘုရားကို မယံုၾကည္မွဳ ႏွင့္ ငရဲၾကီးေတာ့မွာဘဲ ဆိုျပီး  ေၾကာက္မိျပန္ေရာ။ 

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ စိတ္သက္သာေစတာက တရားျပတဲ့ တရား ေဟာတဲ့ ဆရာေတာ္ေတြ က ဘာျပီးဘာ ျဖစ္လာမယ္ ဘာေတြ ၾကံဳေတြ ့ရမယ္ ဆိုတာ ၾကိဳၾကိဳျပီး ေဟာျပေပးခဲ့တယ္။ တရားျပဆရာေတာ္ေတြ ေဟာသလို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကံဳေတြ ့ လိုက္ရေတာ့ သံသယ စိတ္ေတြ ေျပေပ်ာက္သြားခဲ့ရတယ္။  
ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္ မ်ား က ေယာဂီ အသစ္ေတြ  စိတ္ပိုင္း၊ခႏ ၱာကိုယ္ ပိုင္း  မွာ ၾကံဳေတြ ့တတ္တဲ ့ အခက္အခဲ ေတြ ကို တရား ေဟာခ်ိန္ေတြ မွာ ထည့္ျပီး ေဟာျပခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို လမ္းျပ သင္ၾကားေပးမွဳ ကလည္း က်မ အတြက္ ေတာ္္ေတာ္ကို အေရးပါခဲ့ ပါတယ္။

က်မ ၏ ဒႆန

ဒႆန အေၾကာင္း ေရးအံုးမယ္ :-)
အသက္ ရ လားေတာ့ အားေနတဲ့ အခ်ိန္ မ်ိဳး မွာ တခါတေလ ဘ၀ ကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ ရစ္ ၾကည့္မိတယ္။ ဘ၀ တိုတို ကေလးမွာ ေပ်ာ္ရြင္ ေက်နပ္ မွဳ ၊ စိတ္ လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးမွဳ က အဓိက လို ့ေတြးမိတယ္။
မွား တယ္ဆို တာရွိရင္  ငါမွားတယ္ လို ့ ၀န္ခံ လုိက္ရင္ စိတ္ထဲမွာ လြတ္ လပ္ ျပီး ေပါ့ပါး သြား တာ တကယ့္ လက္ေတြ ့ပါ။ ေနာက္ထပ္ မမွား မိေအာင္ေတာ့ သတိျပဳရမွာေပါ့ေလ။ အမွား တခု ကို ဆင္ေျခေပးဖို ့ ရွာ ေနရတာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ငါမွန္တယ္ ဆို ျပီး ဟန္ေဆာင္ ေနရတာဘဲ ျဖစ္ျဖစ္  ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပင္ပန္းပါတယ္။  တေယာက္ေယာက္ကို မနာလို ျဖစ္ေနရတာ မုန္းတီး ေနရတာ က လဲ စိတ္ကို ပင္ပန္းေလးလံ ေစတယ္။ လူတိုင္း အေပၚ မွ်တတဲ့ စိတ္ထား ထား တတ္ရင္ စိတ္ ေအးခ်မ္းရတယ္။
က်မ ပင္ကိုယ္က အမွတ္ သည္းေျခ မရွိတဲ့ ထဲ မွာပါတယ္။ ဘယ္ဟာ မဆို ေျဖာင့္ေျဖာင့္ တန္းတန္း ေတြး ျပီး အကင္းမပါး တဲ့ အထဲမွာပါတယ္။ ငယ္တုန္းက ရန္ျဖစ္တာ တုိ ့ စကားမ်ားၾကတာ တို ့ဆို ေမ့လြယ္ ေပ်ာက္လြယ္တယ္။ ေနာက္ျပီး အဖိုး ႏွင့္ အဖြား က ေမြးစားထားတာဆိုေတာ့ ေနတဲ့ အိမ္မွာ ဦးေလး အေဒၚေတြ ၀မ္းကြဲေတြ ႏွင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ဘယ္သူႏွင့္ ဘဲ ျပသာနာျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ေန ့ မကူးဘူး ေမ့သြားေရာ၊  ၾကာလာေတာ့ က်မ အဖြားက ေဘးကေန ျမင္ေနပံုရတယ္။ က်မ အစား အသည္းေတြယားျပီး က်မကို ခဏခဏ ဆူတယ္ " နင့္ ပုစဥ္းလို ့ဘဲ သည္းေျခ မပါဘူး။ ဘာတခု မွ မွတ္မထား ဘူး" စသျဖင့္ ေပါ့ ။ က်မ က လည္း IQ က ျမင့္ေတာ့ အဖြား ေျပာတာ တလြဲ မွတ္ယူ ျပီး စာအုပ္တအုပ္ သတ္သတ္ထားျပီး ဒီေန ့ေက်ာင္းမွာ ဘယ္သူႏွင့္ ရန္ျဖစ္တယ္ သူက ဘာေျပာတယ္ အိမ္မွာ ဘယ္သူက ဘယ္လို ေျပာတယ္ ဆုိျပီး မွတ္ပါေလေရာ။ အဖြား ဆိုလို တာက ျပသာနာ တခုျဖစ္ ခဲ့ ရင္ ဘယ္လို ့ အေၾကာင္းေၾကာင့္ စျဖစ္သလဲ မွတ္ထား ရင္ ေနာက္တခါ ဒီလို ျပသာနာမ်ိဳး  မျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ရွားႏိုင္ဖို ့ ျဖစ္မွာပါ။ သို ့ေသာ္ က်မ မွာ အဆိပ္ အေတာက္ျဖစ္ေစတဲ့ အရာေတြကို မွတ္ထားမိျပီး မၾကာခဏ ေမ့မွာစိုးလို ့ ျပန္ျပန္ ဖတ္ရတာ အေမာ။ ၾကာလာေတာ့ စိတ္ပင္ပန္းမွဳ သံသရာ ထဲက မလြတ္ေျမာက္ဘူး။ တခါတေလ တလြဲ ေတြးေသးတယ္ ငါက ဒီလို အမွတ္ၾကီးတာ ဆိုျပီးေပါ့ :) ။ ေနာက္ေတာ့လည္း က်မ  ဘာသာေရး စာအုပ္ဖတ္ ျဖစ္တာ၊ ပတ္၀န္းက်င္ က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေလ့လာ မိတာ ေတြ ေပါင္းစပ္ျပီး memory ထဲက အဆိပ္အေတာက္ ျဖစ္ေစ တဲ့ Data  ေတြကိ္ု တ ျဖည္းျဖည္း   shilf + delete လုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ delete လုပ္တာ လြန္သြားလို ့လဲ မျဖစ္ေသးဘူး :) ေယာက်ာ္း ႏွင့္ သမီး နာမည္ေလးေတာ့ ခ်န္အံုးမွ :D