ေၾကြးသစ္ ႏွင့္ ေၾကြးေဟာင္း

က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္ပါသည္။ သို ့ေသာ္လည္း ေသာကျဖစ္စရာေတြ ကား ၾကံဳရဆံုရ၏။ 

သံရံုးမွာ အခြန္ေဆာင္ရျခင္း က ဘယ္သူအတြက္မွ ဒုကၡ မေသးပါ။ ဘာဘဲေျပာေျပာ မနက္ အေစာၾကီး ၆ နာရီ ေလာက္ကတည္းက အလုပ္သြားရ အလုပ္ျပန္ခ်ိန္က ညေန မဟုတ္ေတာ့ ည ၈ နာရီ ၉ နာရီ ေလာက္မွ အိမ္ျပန္ ေရာက္ ဒီလို ရွာရတဲ့ ပိုက္ဆံဆိုေတာ့ ဘယ္သူ မဆို ႏွေမ်ာ မိမွာဘဲ။ ပစ္စပို ့ သက္တမ္းကလည္း ၃ ႏွစ္ ဆို ျမန္သလိုပါဘဲ။ မတို းလို ့မွ မျဖစ္ေတာ့ မေပးခ်င္လို ့ဘယ္ ရမလဲ။  ေတြးၾကည့္ရင္ စိတ္မသက္သာစရာပါဘဲ မေပးခ်င္ဘဲ ေပးရ မကုန္ခ်င္ဘဲကုန္ရတဲ့ ေငြအတြက္ လူတိုင္းေသာကေရာက္မိမွာပါဘဲ။ မျဖစ္မေနလုပ္ရမည့္ အလုပ္တခုအတြက္ ေသာက အစား စိတ္ေျဖရာ စဥ္းစားမိပါသည္။  သံသရာမွာ က်မ တို ့ သူတပါး မေပးခ်င္ တဲ့ အရာေတြ ယူခဲ့မိမွာပါဘဲ။ ၀ဋ္ေၾကြးလို သေဘာထားျပီး အေၾကြးေတြ ဆပ္ေနရတာလို့ ေတြး ၾကည့္လိုက္သည္။ အေၾကြးဆိုေတာ့  ျမန္ျမန္ဆပ္ ေတာ့ ျမန္ျမန္ေက်တာေပါ့ ဆိုေတာ့ စိတ္သက္သာသြားသလို ပါဘဲ ။ ျမတ္ဗုဒ ၶ ၏ ေက်းဇူးတရားေတြပါ။  အက်ိဳးတရားတိုင္းအတြက္ အေၾကာင္းတရားေတြ ရွိေနလို ့  စိတ္ေျဖရာရွိေနတာပါ။  

လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္က အေၾကာင္းျပန္ေတြးမိပါသည္။ က်မ အေမက အစိုးရ၀န္ထမ္း အဲဒီအခ်ိန္က ရံုးအုပ္လစာက ၁၀၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ဘဲရသည္။ အေမတို ့ေတာ္ေတာ့္ ကိုအဆင္မေျပေပ။ ၀န္ထမ္းေကာင္းဆိုေတာ့ ပိုျပီး အဆင္မေျပပါ။ က်မ က အဖိုးအဖြားနဲ ့ အတူေနေတာ့ သိပ္ျပီးမခံစားရပါ။ အဲဒီတုန္းက ၀န္ထမ္း ဘယ္သူမွ မလုပ္ခ်င္ပါ။ အေမက ဇြဲေကာင္းတယ္ေခၚရမလား ေလာကဓံ ကိုခံႏိုင္တယ္ ေခၚရမလား ၀န္ထမ္း အလုပ္ဘဲ စြဲစြဲျမဲျမဲ လုပ္လာခဲ့သည္။ အခုအခ်ိန္ ၀န္ထမ္းလစာေတြတိုးေတာ့ အေမ အရင္ကထက္ အဆင္ေျပပါသည္။ သူေဌးေတာ့ မျဖစ္ပါ။

က်မ လည္း ေမ်ာ္လင့္ထားပါသည္။ က်မ တို ့ႏိုင္ငံ ေနာင္ လာမဲ့ ႏွစ္ေတြမွာ ဒီထက္ပို အဆင္ေျပျပီး စနစ္ေတြေျပာင္း သြားပါေစ။ အခြန္ ၂ ထပ္ ေဆာင္ရတာေတြ မရွိေတာ့ဘဲ ပတ္စပို ့ သက္တမ္း ၁၀ ႏွစ္ျဖစ္သြားပါေစ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ဆုေတာင္းမိပါသည္။ က်မတို ့ ၀ဋ္ေၾကြးေတြ ေက်တဲ့ တေန ့ ျဖစ္လာေကာင္းပါရဲ ့ ေၾကြးသစ္ေတြ မယူရတဲ့ ဘ၀ဆိုရင္ေတာ့ တေန ့ေန့ ေတာ့ ေရာက္လာအံုးမွာပါ။   

က်မ ႏွင့္ ပိုးဟပ္

စကၤာပူတြင္ ပိုးဟပ္ေပါသည္။ ေရာက္စက မသိသာ ေပ ။ သို ့ေသာ္ အိမ္တြင္ တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာ ေသာေၾကာင့္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားရသည္။ ေစ်းဆိုင္ေတြမွာ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့ cockroaches killer ဆိုတာ ကိုလည္း မသံုးခ်င္ပါ killer ဆိုတာပါေနေသာေၾကာင့္ပါ။ ဆက္ရွာၾကည့္ေတာ့ cockroaches trap ဆိုတာကိုေတြ ့သည္ killer ဆိုတာ မပါေပ။ ထို ့ေၾကာင့္ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ၀ိနည္းလြတ္တာဘဲ ဆိုျပီး ၀ယ္လာသည္။ အိမ္ေရာက္လို ့ဖြင့္ ၾကည့္ေတာ့ ကတ္ထူ ဗူးေသးေသး ျပားျပားေလး ေအာက္ေျခမွ ခြာပါ ဆိုတာေလး ခြာလိုက္ေတာ့ ေကာ္ျဖစ္ေနသည္။ ပိုးဟပ္ကို ေကာ္နဲ့ ကပ္ျပီးဖမ္းတဲ့ သေဘာပါ။ သို ့နဲ ့ တရားခံ ရွာအံုးမွ ဆိုျပီး က်မ ေယာက်ာ္းကို သြားေမးၾကည့္သည္ ဒီဟာ နဲ ့ ပိုးဟပ္ကိုဖမ္းရင္ မေသေလာက္ဘူးနဲ ့တူတယ္ ( ေမးကတည္းက သိရက္နဲ ့လိုရာဆြဲ ေမးလိုက္သည္) သူ ကလဲ တိတိက်က် ျပန္ေျဖသည္။ မေသေစခ်င္လွ်င္ ေတာ့ ဗူးထဲက ေကာ္နဲ့ ကပ္မိေနတဲ ့ ပိုးဟပ္ ေတြကို ေန ့တိုင္း အစာနည္းနည္းေကၽႊးေပး ေရနည္းနည္းတုိက္ေပးေပါ့တဲ ့ အေျဖက (ရြဲ ့ျပီး) ေတာ္ေတာ္ရွင္းသည္။ ေနရင္းထိုင္ရင္း ပိုးဟပ္ ကို အိမ္ေမြးတိရ စၦာန္ ထဲ ထည့္ရမလိုျဖစ္ေနျပီ ။  ဒါနဲ ့ ဒီနည္းလဲ အဆင္မေျပေသးပါဘူး ဆိုျပီး ႏွေမ်ာစြာ cockroaches trap ကို ပစ္ထုတ္လိုက္ရသည္။ က်မလည္း အလုပ္မရွိအကိုင္မရွိအားေနသူဆိုေတာ့ ပိုးဟပ္ကို ဘက္လိုရွင္းရပါ့ (ငါးပါးသီလကလဲ လြတ္ခ်င္ေသးသည္) ဆက္ျပီး စဥ္းစားသည္။ သို ့ႏွင့္ ပရဳတ္လံုးေတြကို ေၾကာင္အိမ္ထဲ ထည့္ထားၾကည့္လိုက္သည္။ တပတ္ေလာက္ေစာင့္ၾကည့္ေတာ့လည္း ပိုးဟပ္ေတြက ေအးေအးေဆးေဆး အစားမပ်က္ အေသာက္ မပ်က္ေပ။ ပိုးဟပ္ေတြ က်မ ေၾကာင္အိမ္ကို ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ လို ့အထင္ေရာက္သြားပံုရသည္။ တျဖည္းျဖည္း နယ္ခ်ဲ ့လာေတာ့သည္။ ၾကာေတာ့ က်မ လည္းသူေတာ္ေကာင္း ဟန္ ၾကာၾကာ မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ေပ။   ပိုးဟပ္ေတြ ပမာမခန္ ့ လုပ္ေနသည္ကို နည္းနည္းေတာ့ စိတ္တိုလာသည္။ ဒင္းတို ့ကို မသတ္ရက္သည္မွာ ခ်စ္လြန္းလို ့ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ က်မ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ ခ်စ္သျဖင့္ ၀ဋ္လည္မွာ ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္သာ သည္းခံေနရသည္။  ( ၀ဋ္လည္ မွာ ေၾကာက္ရျခင္း အေၾကာင္း ေနာက္မွ ေရးေတာ့မည္ )။
ဒီေန ့မွာေတာ့ ငါ ၀ဋ္ လည္တာ ခံမလား ပိုးဟပ္ေတြမ်ားမ်ားလာ တာ ၾကည့္ေနႏိုင္ မလားဆိုတာ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္ ျပီး တခုတခုေတာ့ လုပ္မွ ဆိုျပီး  fairprice shop မွာ ေတာ္ရွာေျမာက္ရွာ ရွာရင္း NaturGard - Automatic Insect Control System ဆိုတာေတြ ့သည္။ ပိုးဟပ္ေတြ ေသမွာလား ေျပးရမွာလားမသိေပ။ က်မ တမင္တကာေသခ်ာ မဖတ္ေတာ့ပါ။ killer လို ့မပါေတာ့ ဘာဘဲေျပာေျပာ တာ၀န္ကင္း တယ္ယူဆျပီးစိတ္ခ်မ္းသာသလိုရွိပါသည္။ ပိုစိတ္ခ်မ္းသာေစတာက discount ခ်ထားျခင္းျဖစ္သည္။ :-)

မွန္းခ်က္ႏွင့္ ႏွမ္းထြက္ မကိုက္

ဒီေန ့ တနဂၤေႏြ ေန ့ဆိုေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ရွိသည့္ သကာလ ပိုက္ဆံ အပို ရလိုရျငား အိမ္မွာ စုေဆာင္းထားေသာ ပုလင္းခြံ မ်ားႏွင့္ သတင္းစာ အေဟာင္းသြားေရာင္းပါသည္။ က်မ တေယာက္ထဲ မသယ္ႏိုင္တာ နဲ ့ က်မ ေယာက်ာ္း အကူအညီေတာင္းျပီး သြားၾကရာ အဂၤါသား က်မ ေယာက်ာ္းသည္ မၾကည္မလင္ျဖင့္ အထုတ္ထမ္းလိုက္လာရရွာသည္။ သူကလည္း အဂၤါသား ပီပီ ျခေသၤ့စိတ္ အျပည့္ ရွိသတဲ့  ေယာကၡမ က ေျပာျပဖူးသည္ ေကသရာဇာ မွန္လွ်င္ ငတ္ေသပေစ ျမက္မစားဘူး ဆိုတာေလ ။ သည္မိန္းမ ႏွင့္ ေပါင္းမွ ဒီဘ၀ ေရာက္သြားသျဖင့္ ေနာင္တရေနပံုရ၏ သို ့ေသာ္ အခ်ိန္ေတြေႏွာင္းခဲ့ေလျပီ ဒါေၾကာင့္ ေရွးလူၾကီး ေတြေျပာတာ အိမ္ေထာင္ျပဳ၊ ဘုရားတည္ ၊ ေဆးမွည္ေရးထိုး ဆိုတာ လုပ္ျပီးျပင္ရခက္တယ္ဆိုတာ။  သူ ့ကို အားမနာေတာင္ သူ ့ မာစတာဘြဲ ့ ေလးေတာ့ အားနာသင့္မွန္း က်မလဲ ေတြးမိပါသည္။ သို ့ေသာ္က်မ သည္ ငယ္စဥ္ကတည္း ဆံုးျဖတ္ျပီးသား ကိစၥကို ျပင္ရိုးထံုးစံမရွိေပ။ လုပ္မယ္ဆိုသည္ အရာအား မျဖစ္မေနလုပ္တတ္၏ (  ဒီလို စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး ႏွင့္ ေက်ာင္းစာေတြဘာ ေတြမွာမ်ား အားသြန္ ခြန္စိုက္ လုပ္ခဲ့ပါက က်မ ဒီအခ်ိန္ ဒီလို မေနပါ ဘယ္လိုေနမလဲေတာ့ မသိပါ :) ) ထိုေၾကာင့္ ၂ လမ္းေက်ာ္က တရုတ္အဖိုးၾကီး ထီးတေခ်ာင္း စားပြဲခံု တခံု ေပါင္ခ်ိန္စက္ တလံုးျဖင့္ဖြင့္ထားေသာ ကာလာမူနီ ဆိုင္သို ့ မေရာက္ေရာက္ေအာင္လာခဲ့သည္။ ေစ်းႏွဳန္းေတြက သတင္းစာက 0.12 per kg ဗူးခြံ ပုလင္းခြံ ေတြက 0.05 per kg တဲ့ ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ပိုက္ဆံေတာ့ရမွာအမွန္ပင္။ အဖိုးၾကီးက ပစၥည္း ေတြ ခ်ိန္ လိုက္သည္ျပီးေတာ့ စားပြဲေသးေသးေလေပၚက စာအုပ္ထဲ ဟုတ္မွတ္ဒီမွတ္ မွတ္လိုက္ျပီး အေၾကြေစ့ေတြ ထည့္ထားသည့္ ပံုးထဲက ၁ က်ပ္ေစ့ တေစ့ ႏွင့္ ျပား ၂၀ တန္ ၂ ေစ့ေပးလာသည္။ က်မလည္း ၂ က်ပ္တန္ေတြ မ်ားေပးအံုးမလား ေမ်ာ္လင့္ေနေသးသည္။ သို ့ႏွင့္ က်မ မေနႏိုင္ဘဲ That's all? လို ့ ေမးလိုက္ေတာ့ သူ ကလည္း  yes  တဲ့ က်မ ေမ်ာ္လင့္ထားတာ ဒီေလာက္ေတာ့ မနည္းပါ သို ့ေသာ္  ဒါလဲပိုက္ဆံပါဘဲလို ့ေျဖသိမ့္ေတြးလိုက္သည္။ အျပန္လမ္းတြင္ က်မက အရင္ျပန္ႏွင့္ျပီး အဂၤါသား က်မ ေယာက်ာ္းသည္ပင္ပန္းသြားသျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ ေဆးလိပ္ဖြာျပီး သတင္းစာ၀ယ္ဖတ္ေလသည္။  ျပန္တြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ ျပား ၉၀ ေဆးလိပ္ ျပား ၅၀ သတင္းစာက ျပား ၉၀ ျဖစ္ေလရာ ေရာင္းရေငြက ၁က်ပ္ ျပား ၄၀ ကုန္တာက ၂ က်ပ္ျပား ၃၀ က်သျဖင့္  က်မ အျမတ္မက်န္ဘဲ အရင္းထဲကပါသြားေလေတာ့သည္။

missing

မေန ့တုန္းက ဇူလိုင္ ၁၁ ရက္ ေန ့ အဖြားဆံုးတာက ေမ ၁၁ ရက္ေန ့ျဖစ္သည္။  အဖြားကို သတိရျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာနဲ ့ သတိတရ Gtalk comment မွာ ဒီေန ့ အဖြားဆံုးတာ ၃ လျပည့္တဲ ့ေန ့လို ့ တင္လိုက္သည္။
တေနကုန္ တင္ထားတာ ညေန ေရာက္ေတာ့ မွ ေသခ်ာျပန္တြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဖြားဆံုးတာ ၃ လ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ၂ လဘဲရွိေသးသည္။ က်မ သည္ ထိုကဲ ့သို ့ ၀မ္းနည္းတာေတာင္ တလြဲတေခ်ာ္ ၀မ္းနည္းသည္။ အဖိုးကိုလဲ သတိရမိသည္။ ေမြးရပ္ေျမကိုလဲ သတိရမိပါသည္။ အဖိုး က်မငယ္ငယ္တုန္းက ခဏခဏ ရြတ္ျပသည့္ ကဗ်ာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၇ွိဖူးသည္။ အဖိုးကေတာ့ အလြတ္ဆိုျပႏိုင္သည္။ က်မ ကေတာ့ တပုဒ္မွ အလြတ္မရပါ။ ထို ့ေၾကာင့္ google မွာရွာရေသးသည္။


လက္ဝဲသုႏၵရ အမတ္ႀကီး ၏  "' မဲဇာေတာင္ေျခ '" ရတု ကဗ်ာ မွ

ေရႊေစတီႀကီး၊ အသီးသီးတည့္ ပိတ္ဆီးျခယ္သန္း၊ လွ်ပ္
ေရာင္တန္းမွ်၊ ေရႊနန္းေရႊဘံု၊ အလံုးစံုကို၊ အာရံုမ်က္ျမင္၊ ဖူးေျမာ္ခ်င္၍၊
သည္တြင္ေရႊၿမိဳ ႔၊ သည္သို႔ေစတီ၊ သည္ဆီေရႊနန္း၊ ေျဖာင့္တန္းေတာ့
မည္၊ စိတ္ကရည္သည္။ ။ ေရႊျပည္ဌာန ေ၀းေသာေၾကာင့္..။ ။

ေယာင္ေနက်ထဲ က တခု

က်မ ကၽြန္းႏိုင္ငံကို ေရာက္စက က်မ ႏွင့္ ျပည့္ျပည့္ ေတာင္သြား ေျမာက္သြား လမ္းသလားၾကသည္။ ထုိစဥ္က ေရာက္စဆိုေတာ့ ပိုက္ဆံကုန္တာေတြ ဘာေတြ မစဥ္းစားမိေသးပါ။ ေနာက္ျပီး က်မ က တခါတေလ ေစ်းသြား၀ယ္ရင္  ၃၀ ၄၀ စသျဖင့္ေစ်းကပ္ ထားလွ်င္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖင့္ ေစ်းေပါတယ္ဆိုျပီး ေယာင္ျပီး၀ယ္လာတာ ခဏခဏ ပင္ အိမ္ေရာက္ လို ့ ေသခ်ာ ထြက္ခ်က္ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ မ်က္လံုးျပဴးရသည္။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ျမင္ေနက် ေစ်းႏွုန္းေတြက အနည္းဆံုး ၅၀၀ ၁၀၀၀ ဆိုေတာ့ ေယာင္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီလို ႏွင့္ တရက္  က်မ ႏွင့္ ျပည့္ျပည့္ ပန္းျခံ တခု သြားၾကသည္။ ေရာက္စဆိုေတာ့ ဘယ္သြားသြား မလည္မ၀ယ္ႏွင့္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနသည္။  လက္မွတ္၀ယ္ျပီး အေပါက္လိုက္ရွာေနစဥ္ ၀န္ထမ္း ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သတိထားမိသြားသည္။ ျမန္မာ မေလးႏွင့္ တူသျဖင့္ ၀မ္းသာသြားျပီး သူ ့ကို သြားေမးအံုးမွ ဆိုျပီး ေကာင္မေလး အနီးသြားလိုက္ျပီး ညီမေလး က ျမန္မာ လား လို ့ ၀မ္းသာအားရ ေမးလိုက္သည္။ သူမ ကလည္း တျခား ကာစတမ္မာ ေတြ နဲ ့ အလုပ္ရွုပ္ေနသည့္ၾကားက မဟုတ္ဘူးတဲ့ ဒါနဲ ့ က်မ လည္း ၀မ္းနည္းသြားသည္။ ကိုယ္ကို ကိုယ္လဲ ေျဖသိမ့္ေတြးလိုက္ သည္ ငါက လည္းေတြ ့တဲ့သူတိုင္း ျမန္မာထင္ေနေတာ့တာဘဲ ဒီမွာက ဖိလစ္ပိုင္ တို ့ မေလးတို ့ ကလည္း ျမန္မာႏွင့္ ရုပ္ျခင္းဆင္တာဘဲ ကိုယ္အားကိုယ္ကိုးျပီးရွာမွ ဆိုျပီးျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။ ဒါနဲ ့ ေျခလွမ္း ဆယ္လမ္း ဆယ့္ငါးလမ္း ေလာက္ေရာက္ေတာ့မွ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားမိသည္။ အင္း ေနပါအံုး ခုဏက ငါက သူ ့ကို ေမးတုန္းက ျမန္မာလို ညီမေလး က ျမန္မာ လား လို ့ေမးတာ သူက လဲ ျမန္မာလိုဘဲ မဟုတ္ဘူးလို ့ ျပန္ေျပာလိုက္တာေလ ဒီလိုဆိုေတာ့ ဒီေကာင္မေလးျမန္မာ ဘဲေပါ့ ဆိုျပီး ၀မ္းသာအားရ  ျပန္လွည့္မည္ ျပင္လိုက္ေသးသည္ ျပီးေတာ့မွ ေနာက္တခါျပန္စဥ္းစားမိသြားသည္။ သူမ အလုပ္ရွဳပ္ေနေတာ့ ငါ့ကို ဘယ္လို လုပ္ ေကာင္းေကာင္း ကူညီႏိုင္ပ မလဲ အေရးတၾကီး မွ မဟုတ္တာ ေလ ဆိုျပီးကိုယ့္လမ္းကို ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ သြားေနရင္း ငါေတာ္ေတာ္ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ႏိုင္ပါလား ဆိုျပီး ေတြးမိေသးသည္။ ကိုယ္ေပါင္ကိုယ္ သာသာေထာင္းေျပာရရင္ေတာ့ က်မက ေမြးကတည္း မသိမသာ နည္းနည္းေလ ေၾကာင္တတ္ေယာင္တတ္သည္။

ျပည့္ျပည့္ ၏ လက္စြမ္း

က်မ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက အလုပ္သြားလိုက္ သင္တန္းတက္လိုက္ႏွင့္ တေန ့တေန့ ၇ွုပ္ယွက္ ခတ္ေနရသည္။ အခုေတာ့ အလုပ္မရွိအကိုင္မရွိ ဘ၀ ေတာ္ေတာ္ ပ်င္း ရသည္။ သို ့ေသာ္ က်မ၏ တစ္ဦးတည္းေသာသမီး ျပည့္ျပည့္ က က်မ မပ်င္းရေအာင္ တေန ့ တစ္မ်ိဳး တစ္အိမ္လံုး ဖြ ျပီး ပါရမီျဖည့္ေပးလို ့ေတာ္ေသးသည္။ မွတ္မိပါေသးသည္ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက တရက္မွာ က်မ စာေမးပြဲနီးတာနဲ စာထိုင္ၾကည့္ေနသည္။ အနား ကပ္မွ အသည္းအသန္ စာဖတ္တတ္သည့္ အက်င့္ရွိ၏။  ျပည့္ျပည့္ကလဲ ထိုစဥ္က ၃ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ဘဲရွိေသးသည္။ က်မ စာၾကည့္ေနသည့္ စားပြဲအနီး က်မရဲ ့ ေဘာပင္ေတြ highlighter ေတြ လာေဆာ့ေနသည္။ ျပီးေတာ့ သင္တန္းခ်ိန္ နီးေနတာနဲ ့ က်မ စာအုပ္ေတြ သိမ္းျပီး ေက်ာင္းသို ့ ကပ်ာကယာ ထြက္လာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့မွ ဆရာစာသင္ေနတုန္း အမွတ္တမဲ ့က်မ ေျခေထာက္ကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ က်မ ဘုရား တ ျပီး မ်က္လံုးျပဴးသြားရသည္ က်မ ရဲ ့ ညာဖက္ ေျခဖမိုး မွာ အစိမ္းေရာင္ နာရီပံုက ေျခဖမိုး အျပည့္ ေနရာယူထားသည္။ ကၽြတ္ကၽြတ္ ျပည့္ျပည့္ လက္စြမ္းျပ ထားတာကိုး ေဘာပင္ေလာက္နဲ ့ ဆြဲထားတာ ဆိုေတာ္ေသးသည္ အခုေတာ့ အစိမ္းေရာင္ high lighter ႏွင့္ ထင္ထင္ရွားရွား ကိုးယိုကားယား နာရီပံု နာရီလက္တံ၊ အစိတ္ ကေလးေတြက ပါလိုက္ေသးသည္ ဘယ္အခ်ိန္က ဆြဲ သြားလဲမသိ က်မ ကလဲ နဂို ကတည္းက ပါးပါးလ်ားလ်ား ရွိသူဆိုေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္က ဆြဲ သြားမွန္း သတိမထားမိလိုက္ပါ။ အဲဒါမွ ဒုကၡ က်မ ေျခေထာက္ ဘယ္သြားထားရမွန္း မသိေပ။ စာသင္ေနတုန္းဆိုေတာ့ ဖ်က္ဖို ့ ကလဲ မလြယ္ေပ။ သူမ်ားေတြျမင္ရင္ေတာ့ စာေမးပြဲ နီးလို ့ေဂါက္သြားတယ္ထင္အံုးမယ္။ အိမ္က ကေလး ဆြဲလိုက္တာလို ့ေတာ့ ထင္ၾကမွာ မဟုတ္ေပ။ :) ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ က်မကို မသိတဲ့ သူေတြ ၾကည့္လိုက္ရင္ ကေလးအေမလို ့ မထင္ရေပ။ ( က်မ ေယာက်ာ္း မဖတ္မိပါေစနဲ ့ ) ဒါေၾကာင့္ အလုပ္ထဲမွာ ေရာ ေက်ာင္းမွာ ပါ က်မ အိမ္ေထာင္ရွိတယ္ ကေလး တစ္ေယာက္လဲရွိတယ္ လို ့ အျမဲေျပာေျပာေနရေသးသည္။ တခါတေလ လည္း ေျပာရတာ ေမာလိုက္တာ လူေတြ ထင္ခ်င္သလို ထင္ၾကပါေစေလ ငါဘဲ အနစ္နာ ခံလိုက္ေတာ့မယ္လို ့ ေတြးရေသးသည္။ မွတ္ခ်က္ ( က်မ က လွတပတ ေလးေတာ့ မဟုတ္ေပ ရုပ္ဆိုးတယ္လို ့လဲ ကိုယ္ကိုကိုယ္ မေျပာရက္ပါ။ :) )

သန္ ့ရွင္းေရး

လူ ့ ဘ၀ က တိုိတို ေလးဆိုေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တာေကာင္းပါသည္။ အဖိုး က ေျပာဖူးသည္ အဌာရသ ၁၈ ရပ္ထဲတြင္ ဟာသ ပညာပါသည္တဲ့ ထို ့ေၾကာင့္ ဟာသ ဥာဏ္ ရွိသင့္ သတဲ့ ။ က်မ က ဟာသ ဥာဏ္ သိပ္ မရွိပါ သို ့ေသာ္ အရယ္ေတာ့ သန္ ပါသည္။ က်မ အိမ္ေထာင္က် စက အလုပ္ ခဏ နားခ်ိန္တြင္ က်မ တစ္ေယာက္ထဲ ေယာကၡမ အိမ္သြားလည္စဥ္ကပါ။
က်မ ႏွင့္ ေယာကၡမ ေတာင္သြားေျမာက္သြား ေလွ်ာက္သြားၾကသည္။ တေန ့ေတာ့ ေယာကၡမ ရဲ  ့ မိတ္ေဆြ သမီး က ေဆးရံုမွာ ခေလးေမြးတာ သတင္းသြားေမးၾကသည္။ အဲဒီ အမရဲ ့ အေဒၚက ေဆးရံုက စစ္စတာ ျဖစ္သည္။ က်မတို ့သြားေတာ့ ခြဲခန္းထဲ ထြက္ခါစ ျဖစ္သည္။ ေဘးမွာ အမ်ိဳးေတြ မိတ္ေဆြေတြ ဆရာမ ေတြ၀ိုင္းလိုပါ။ သိပ္မၾကာမိ ေနာက္တေယာက္ ခြဲခန္းထဲက ထြက္လာသည္။ ပိုက္တန္းလန္း ႏွင့္ အသက္ ၂၀ ခန္ ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူေဘးမွာ အဖြားၾကီး တစ္ေယာက္ အထုတ္ ကေလး ပိုက္ျပီး ရပ္ေနတာ ကလြဲလို ့ တစ္ေယာက္မွာ မရွိေပ။ ဆရာမ ေတြက ေဘးက အဖြားကို ဟိုလို လုပ္ ဒီလို လုပ္ ေျပာေတာ့ အဖြားၾကီး ကလည္း ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားပံုရသည္။ ဘာမွ မလုပ္ဘဲ ငုတ္တုတ္ေမ့ေနသလို ရပ္ေနသည္။ က်မ ႏွင့္ ေယာကၡမ ႏွစ္ေယာက္သား ၾကည့္ရတာ အျမင္မေတာ္တာ နဲ ့ ကူညီ အံုးမွ ဆိုျပီး ေယာကၡမ က အဖြားၾကီးရဲ ့ အထုတ္ကိုယူျပီး နီး ရာ ကုတင္တြင္ ကိုသြား ျပီး အထုတ္ထဲက ေစာင္ေတြ ထမိန္ ေတြ ကို ခင္းလိုက္သည္။ က်မ ႏွင့္ အလုပ္သမား တစ္ေယာက္က ေကာင္မေလးကို အတူမျပီး ကုတင္ေျပာင္းေပးလိုက္သည္( ခြဲ ခန္ း တြန္းလွည္း ကုတင္မွ)။ ထို အခ်ိန္ အထိ ေဘးနား က အဖြား က ဘာလုပ္လို ဘာကိုင္ရမွန္း မသိျဖစ္ေနတုန္းပင္ ။ က်မ တို ့ ကလဲ လာရင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေမ့သြားၾကျပီး အနီး အနားက ဆရာမကို စပ္စုလိုက္ၾကသည္။ ကေလးမက ေတာ္ေတာ္ေတာက် တဲ ့ေဒသ ကလာတဲ့ အေၾကာင္း ဗိုက္ေအာင့္လို  ေဆးရံုလာျပရင္း မေမ်ာ္လင့္ ဘဲ သားအိမ္ျခစ္လိုက္ရေၾကာင္း သူ ေယာက်ာ္းက ပိုက္ဆံျပန္သြားယူေနျပီး ေဘးနား က အဖြားက သူ အေမျဖစ္ေၾကာင္း ေတာကလာသျဖင့္ ဘာတခု မွ မသိေၾကာင္းေျပာျပသည္။  ေနာက္ ဆရာမက ဆက္ေျပာျပသည္ အဖြားၾကီးက တကယ့္ကို အူတူတူ နဲ ့ မနက္ တုန္း က ဆရာမ တစ္ေယာက္က သန္ ့ရွင္းေရး လုပ္မယ္ ဘယ္အခန္းကို သြားလိုက္ပါဆို ျပီး ( ခြဲခန္းထဲ၀င္မည္သူမ်ားသည္ အေမြးအမွ်င္မ်ား ရိတ္ရန္ အခန္း) ကို သြားခိုင္းလိုက္တာ လူနာက မသြားဘဲ အဖြားၾကီး က တံျမက္စည္းကိုင္ျပီး သြားလိုက္ သတဲ ့ အခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ သန္ ့ရွင္းေရး လုပ္သူေတြကလဲ အခန္းထဲ ၀င္လာေတာ့ လူနာထင္ျပီး အဖြားၾကီးကို ရိတ္ေပးလိုက္သတဲ့ ေနာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးကို ခြဲခန္းထဲ ေခၚျပီး ဆရာ၀န္ေတြ ခြဲစိပ္ မယ္ ျပင္ဆင္ၾကေတာ့မွ အေမႏွင့္ သမီး မွား ရိတ္မိမွန္း သိ လိုက္ရတာေလ  ဆိုျပီး ဆရာမ ကေျပာျပေတာ့ က်မတို ့ ႏွစ္ေယာက္ ရီလိုက္ၾကတာ ေနာက္မွ လာရင္း ကိစၥကို သတိရသြားျပီး ခုဏ အမ ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မရွိေတာ့ေပ။ သီးသန္ ့ အခန္းထဲ ေရာက္သြားျပီ။ လမ္းမွာ ေျပာလိုက္ ရီလိုက္နဲ ့ အခန္းလိုက္ရွာရေသးသည္။ အခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ ထိုဇာတ္လမ္းကို ခေလးေမြးတဲ ့ အမက လဲ သိႏွင့္ျပီးသား သို ့ေသာ္ ဗိုက္ခြဲ ထား ေသာေၾကာင့္ ရီခ်င္တိုင္း ရီလို မရေပ။ သူ ကလည္း သူမ်ားရီ လၽင္ လိုက္ရီခ်င္သတဲ ့ ဒါနဲ့ က်မ ႏွင့္ ေယာကၡမ ရီခ်င္စိတ္ကို မနည္း ေအာင့္ထားရေသးသည္။ အဖြား ၾကီး ကလဲ ေတာ ကဆိုေတာ့ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္မယ္ဆိုတာ ပံုမွန္ အိမ္သန္ ့ရွင္းေရး အခန္း သန္ ့ရွင္း ေရးလုပ္တာ ထင္ပံုရသည္။ သူ ့ခမ်ာ ေနရင္းထိုင္ရင္း ေျပာင္သြားရရွာသည္။