ဒ

တေန ့တြင္ က်မ မ်က္မွန္ သြားစမ္းပါသည္။ သမီးကိုလည္း ေခၚသြားသည္။ မ်က္စိ စမ္းတဲ ့ေနရာတြင္ ABCD စာလံုး ဖတ္ခိုင္းေလရာ မ်က္စိ မွဳန္ေသာ က်မသည္ စာလံုး ေသးသြားေလ တလြဲ ဖတ္ေလ ျဖစ္ေလသည္။
ထို အျဖစ္ကို ၾကည့္ျပီး
က်မ သမီးသည္ " ဟားဟား ABCD အမွားေတြ ဖတ္ေနတယ္"  ဆိုျပီး က်မ မွားဖတ္သမွ် တဟားဟား လိုက္ျပီး ရီေလသည္။
 က်မ လည္း သူရီတာ ၾကားျပီး မ်က္စိ မျမင္ရေတာ့ မွားဖတ္တာေပါ့ ဆိုျပီး လို္က္ရီ မိသည္။

အင္း ငါေတာ့ ၀ဋ္လည္တာဘဲ ဆိုျပီး လြန္ခဲ့သည့္ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ခန္ ့က အျဖစ္ကို သတိရမိသည္။ တရက္တြင္ အဖြားႏွင့္ အတူ မ်က္မွန္ လုပ္ရန္ မ်က္စိ စမ္းတဲ့ ေနရာကို လိုက္သြားခဲ့သည္။
အဖြားက မ်က္စိ သိပ္ အမွဳန္ၾကီးမဟုတ္ပါ။ အနီးေတာ့ နည္းနည္း မွဳန္ သည္။
က်မထက္ေတာ့ မ်က္စိ ပို ေကာင္းပါသည္။ သို ့ေသာ္ ထိုစဥ္က မ်က္စိ ကိုက္ သျဖင့္ မ်က္မွန္ သြားလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ အဖြားက အဂၤလိပ္စာ မတတ္ပါ။ 1,2,3,4... ကို နာရီ ၾကည့္တတ္ယံုဘဲ သိေလသည္။

ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ မ်က္စိ ဆရာ၀န္က  ထံုးစံအတိုင္း အဂၤလိပ္စာ မတတ္သျဖင့္ ( က ခ ဂ စသျဖင့္ ) ဖတ္ခိုင္းပါသည္။
ဖတ္ျပရေသာ စာလံုးမ်ား အၾကီးဆံုး မွ တျဖည္းျဖည္း ေသးေသးသြား ေလရာ အဖြားသည္ အေရွ့က စာလံုး အၾကီးမ်ား အားလံုး ဖတ္တာ မွန္ေနသည္။
သို ့ ႏွင့္ နည္းနည္း ေသးသည့္ "  ဒ " ႏွင့္စသည့္ အတန္း  အေရာက္တြင္ အဖြားသည္ ဖတ္တာ ရပ္သြားေလသည္။ မ်က္စိ ဆရာ၀န္က အဖြား ျမင္တာသာ ေျပာ ဟုဆိုေလသည္။
အဖြား မ်က္စိ ဒီေလာက္ မမွဳန္ မွန္း က်မ သိထားေလရာ  အဖြားကို ေတာ္ေတာ္ အံၾသ မိသည္။

စာလံုး ေတာ္ေတာ္ၾကီး ေနေသးတာ ကို အဖြား မျမင္ရဘူးလား ? ထိုသို ့ စဥ္းစားေနစဥ္ အဖြား သည္ " ဒ"  ကို  " အဂၤလိပ္ သံုး " ဟု ဖတ္ျပေလရာ က်မ မွာ အလြန္ ရီခ်င္သြားသည္။
အဖြား ႏွယ္ ဒါေၾကာင့္ ဒီ ေလာက္ေတာင္ စဥ္းစားေနတာကိုး " ဒ"ကို  ေမ့ ျပီး ၾကံၾကံ ဖန္ဖန္  " 3 (three) "  ကိုမွ သြား သတိရရတယ္လို့ ဆိုျပီး ရီမိသည္။

အဖြား ခမ်ာ အသက္ၾကီးေတာ့ က ၾကီး ခေခြး ေတြ ေမ့ျပီး  " ဒ " ကို ရုတ္တရက္ စဥ္းစားမရ ျဖစ္သြား ပံုရသည္။  အဂၤလိပ္လို " three " လို ့လဲ မေျပာ တတ္ေတာ့ " အဂၤလိပ္  သံုး " လို ့ ဖတ္တဲ ့ အဖြား ၏ အျဖစ္ကို  က်မ မွာ ေတြးေတြး ျပီး တေန ့ကုန္ ေျပာလိုက္၊ ၇ီလိုက္ လုပ္ေနမိေတာ့သည္။

စေန တနဂၤေႏြ

ရီခ်င္ စရာ မွ်ေ၀ ပါတယ္ရွင့္။

သမီး - ကစား ကြင္း သြားခ်င္တယ္ ေမေမ 
အေမ  - ၾကားရက္ေတြ အလုပ္မ်ားတယ္ မအားဘူး၊  စေန တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္မွ သြား ကစား ၾကတာေပါ့

သမီး - ပီဇာ စား ခ်င္တယ္ ေမေမ 
အေမ  - ၾကားရက္ေတြ အလုပ္မ်ားတယ္ မအားဘူး၊  စေန တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္မွ သြား စား ၾကတာေပါ့

သမီး - ေက်ာပိုး အိတ္ ၀ယ္ခ်င္တယ္ 
အေမ  - အလုပ္မ်ားတယ္ မအားဘူး၊  စေန တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္မွ သြား ၀ယ္ ၾကတာေပါ့

သမီး - ------------------------------
အေမ  -  အလုပ္မ်ားတယ္ မအားဘူး၊  စေန တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္မွ --------------------

သမီး - ------------------------------
အေမ  - ၾကားရက္ေတြ အလုပ္မ်ားတယ္ မအားဘူး၊  စေန တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္မွ --------------------

တရက္ ေတာ့

သမီး - ေမေမ သမီး ေမြးေန ့ ႏို၀င္ဘာ ၁၈က ဘယ္ေန ့က်လဲ
အေမ  -  တနဂၤေႏြေန့  က်တယ္ေလ
 သမီး - ေအာ္ေအာ္ သမီး သိျပီ ေမေမ စေန တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္မွာ အလုပ္အားလို ့ သမီးကို ေမြးထားတာလား
 အေမ - :-)

သမီး ငယ္ငယ္ ကတည္းက က်မ ေျပာေနၾက စကား ၇ွိပါတယ္။ သူမ တခုခု ၀ယ္ခ်င္ တာဘဲျဖစ္ျဖစ္ တေနရာ သြားလည္ခ်င္တာဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၾကားရက္ေတြ အလုပ္မ်ားတယ္ မအားဘူး၊  စေန တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္မွ သြားစရာ ရွိတာ ၀ယ္စရာရွိတာ ၀ယ္ၾကမယ္ စသျဖင့္ပါ။ ဒါမ်ိဳး ၾကားတာ မ်ားသြားလို ့လား မသိေပ။

ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၃

"ေအာင္ဆန္းဇာနည္"  
 

ေဖေဖာ္ဝါရီ ဆယ့္သံုးဟာ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေမြးေန႔ပါ.....။
တစ္ေထာင့္ကိုးရာ တစ္ဆယ့္ငါး
ေ႔ရွေန ဦးဖာသား.....။
ဇာတိ နတ္ေမာက္ မေကြးခရိုင္
သိႀက မ်ားခုတိုင္......။
ႀကံ့ႀကံ့ ခိုင္တဲ့ ဇာနည္ဘြား
မိခင္ ေဒၚစုသား...........။
တစ္ေထာင့္ကိုးရာ ေလးဆယ့္ခြန္
ေျပာင္းႀကြ တမလြန္.........။
မ်က္ရည္ ျဖိဳင္လို႔  ဘဝင္ညွိဳး
ဇူလိုင္ တစ္ဆယ့္ကိုး..........။
ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တို႔ဖခင္.......။
ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ မွာစကား
ငါတို႔ မေမ့အား...........။

က်မ တတိယတန္း ေက်ာင္းသူ ဘ၀တုန္းက ဒီ ကဗ်ာကို သင္ၾကားရင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ စသိခဲ့ပါသည္။ က်မ ေလးစား တန္ဖိုးထား တဲ့ အေၾကာင္းကို သိန္း ၊ သန္း ခ်ီ တဲ ့လူေတြၾကားမွ အစက္တစက္ (သို ့) အမွဳန္ ေသးေသး အျဖစ္ပါ၀င္ခ်င္ပါသည္။

၃

http://phomu.blogspot.com/2011/12/blog-post_26.html  အဆက္


အဖိုး သည္ ည ပိုင္း တခ်ိန္ မနက္ေစာေစာ မွာ တခ်ိန္ တရား ထိုင္ေလ့ရွိပါသည္။  အဖိုး ေျပာျပေလ့ရွိေသာ တရားထိုင္ျခင္း အေတြ ့အၾကံဳမ်ားကို ကို္ယ္တိုင္သိခ်င္ခဲ့သည္။ ထိုသို ့ စူးစမ္းခ်င္သည့္ စိတ္သည္ က်မ ရက္ ၆၀ ၾကာသြား ေစရန္ အေၾကာင္းရင္းမ်ားထဲက တခုျဖစ္ခဲ့သည္။ 

အဖိုး သတိေပးဖူးတာက တရားျပ ဆရာေတာ္မ်ား၏ သင္ၾကားတဲ့ အတိုင္း ေသခ်ာလိုက္နာရန္ စဥ္းစား ေတြးေတာလြန္းတာက တရားအတြက္ အေႏွာက္ အယွက္ ျဖစ္ေစသည္ဆိုတာပါ။ သူကိုယ္တိုင္ တရားစာေတြ ဖတ္တာမ်ားျပီး တရားထိုင္လိုက္တိုင္း ဖတ္ထားတဲ့ စာ ႏွင့္ အျမဲ ခ်ိန္ထိုး စဥ္းစားေနသျဖင့္ တရား ရသင့္သေလာက္ မရေၾကာင္း ေျပာျပထားသည္။ အဲဒီအခ်ိန္ တုန္းက တရားျပ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ား ၏ ေက်းဇူးကလည္း အလြန္မ်ားပါသည္။

အေစာပိုင္းမွာ ဆရာေတာ္မ်ားက ၀မ္းဗိုက္ကို အာရံုစိုက္ျပီး " ေဖါင္းတယ္" " ပိန္တယ္"  စၾကၤံ ေလ်ာက္ လၽင္ "ဘယ္လွမ္းတယ္ " "ညာ လွမ္းတယ္ " ဒီ ႏွစ္ခုကို မွတ္ခိုင္းသည္။
ဒီေနရာမွာ လြယ္တယ္ ခက္တယ္ ဆိုတာ လူတစ္ဦးစီ၏ ပါရမီ အႏုအရင့္ ေပၚမွာ လဲ မူတည္မွာပါ။ သည္းခံစိတ္ နည္းပါးေသာ အစားမက္ေသာ က်မ အတြက္ကေတာ့ အခက္အခဲ အမ်ားၾကီးေတြ ့ခဲ့ရတယ္။
က်မ ထက္ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္ေသာ နဂို စိတ္အခံေကာင္းေသာ ၊ သည္းခံ တတ္ေသာ တရားမထိုင္ဖူးသည့္ အသိ မိတ္ေတြမ်ား ၊ ဘာသာျခား အသိမိတ္ေဆြမ်ား ေတြ ့ခဲ့ဖူးသည္။  ထိုသူမ်ားသည္ ပါရမီအခံ ေကာင္းသူမ်ား ျဖစ္ပံုရသည္။ လူ ့ဘ၀ တိုတို ကေလးမွာ ဒီဘ၀ တခုဘဲ ၾကည့္မိျပီး ကိုယ့္ကို ကိုယ္ အထင္ၾကီးခဲ့ဖူးသည္။
အနီး စပ္ ဆံုး ေျပာျပရမယ္ဆိုလွ်င္ က်မ အဖြား သည္ ဘုရားေရွ့တြင္ တရားထိုင္ေနတာ က်မ တသက္ မျမင္ဖူးခဲ့ပါ။ ဘုရား ဆြမ္းေတာ္ ေသခ်ာကပ္သည္။ ဘုရား ရွိခိုးသည္။ ဒီေလာက္ဘဲ လုပ္ေနတာေတြ ့ဖူးသည္။ က်မ သီလရွင္ထြက္လာေတာ့ အဖြား ကို ဆရာလုပ္ေလသည္။ အဖြားက ငါ ေျခေထာက္နာ တယ္ မထိုင္ႏိုင္ဘူး လို ့ဘဲေျပာပါသည္။ ဘုရားေရွ ့မွာ တရားထိုင္မွ မဟုတ္ဘဲ တတ္ႏိုင္သမွ် တရားႏုလံုးသြင္း ေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ သို ့ေသာ္ က်မ သည္ quantity ကို  quality ထက္ ဦးစား ေပးတတ္သည့္ အက်င့္ ရွိေလရာ အဖြားကို အားမရဘဲ စိတ္ပူေနေသးသည္။ အဖြား ၏ မျမင္ရတဲ ့ ပါရမီကို က်မ အထင္ေသးခဲ့မိသည္။ လူတစ္ဦး စီ ၏ ပါရမီ အႏုအရင့္သည္ အေရးၾကံဳလွ်င္ သိသာသည္။ တေန ့ေတာ့ အဖြား ေသာက္တဲ ့ ေဆးတခ်ိဳ ့၏ side effects ေၾကာင့္ အဖြား တြင္ ေရယံုၾကီး ျဖစ္ေလသည္။ ေပါင္ရင္းမွ ေျခေထာက္တေလွ်ာက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားသည္။ သူမ်ားေတြ က ေရယုန္ၾကီးဆိုေတာ္ေတာ္နာတတ္ေၾကာင္းေျပာေလရာ အဖြားကို နာလားေမးေတာ့ အဖြားက နာတယ္လို ့ေတာ့ေျပာသည္။  အဖြား ပံုစံက နာတယ္လို ့သာေျပာေနတာ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ ကုတင္ေပၚတြင္ ျငိမ္ျငိမ္ ကေလး လွဲေနသည္။ က်မ သည္ ဘာမဟုတ္တဲ့ ဟင္းခ်က္တုန္း ဆီစင္တာကေလးေတာင္ ေတာင္ေျပးေျမာက္ေျပး ပ်ာယာခတ္ျပီး နာတတ္သည္။ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ျပန္ သံုးသပ္မိ ျပီး  ေတြး မိတာ တခုပါ။ 

၁ အဆက္ ၂

http://phomu.blogspot.com/2011/12/blog-post.html  အဆက္ ျဖစ္ပါသည္။

ည ၈ နာရီခြဲ ေရာက္ေတာ့ ေယာဂီေဆာင္ ကို ျပန္ရသည္။ ပင္ပင္ပန္းပန္း ဘာတခုမွ မလုပ္ရဘဲ အလြန္ ေညာင္းညာျပီး အိပ္ခ်င္ေနသည္။ ေယာဂီေဆာင္မွာ အဲဒီအခ်ိန္က လူမ်ားသျဖင့္ အခန္းၾကီးတခန္းမွ လူ ၁၂ ေယာက္ ေလာက္ တန္းစီ ျပီး အိပ္ရသည္။ အခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ အလြန္ပင္ပန္းသည့္ စတိုင္ျဖင့္ ျခင္ေထာင္ခ်ျပီး အိပ္ယာထဲ ေျခပစ္လက္ပစ္၀င္လိုက္သည္။ အိပ္ယာထဲ မေရာက္ဘဲ အေရးထဲ ဂတံုးႏွင့္ ျခင္ေထာင္က ျငိ ေနသည္။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ငယ္တုန္းက သင္ခဲ့ရသည့္ သမင္ဦးဂ်ိဳ ႏွင့္ ခ်ံဳပုတ္ေတြ ျငိေနသည့္ ပံုျပင္သတိရသြားျပီး ငါ့ ေခါင္းဂ်ိဳ မ်ား ေပါက္ေနလို ့လာ ဆိုျပီး စိတ္ပူသြားသည္။ တကယ္ေတာ့ ဆံပင္ငုတ္တို ဂတံုးႏွင့္ ဇာျခင္ေထာင္ ကပ္ခြာေတြလို ျဖစ္ျပီး ျငိေနတာ မနည္းရွင္းရေသးသည္။  ေနာက္ေတာ့မွ သိသြားပါသည္ လူအရင္၀င္ျပီးမွ ျခင္ေထာင္ခ်သည္။ ျပီးေတာ့ မနက္ ၃ နာရီခြဲ ထရမည္ဆိုေတာ့ အျမန္အိပ္ရသည္။ ထိုအသက္အရြယ္အထိ မနက္ ၃ နာရီခြဲ ဆိုတာ တခါမွ မထဖူးပါ။ အအိပ္ၾကီးတဲ့ က်မ သည္ ၁၆ ႏွစ္လံုးလံုး အာရံုတက္ ခ်ိန္ကို မျမင္ဖူး မၾကံဳဖူးပါ။ မနက္ေစာေစာ ထရမည့္ အေရးေတြး မပူေတာ့ ေလာေလာဆက္အိပ္ေပ်ာ္မွ ျဖစ္ေပမည္။ မနက္တိုင္း ပထမဆံုး အံုးေမာင္ေခါက္သည္ ေၾကးစည္ထုသံၾကားရသည္။ ထိုအသံ ေတြ ႏွင့္ အတူ ဆက္တိုင္ေခြးအူသံမ်ားၾကားရသည္။ ေနာက္ေတာ့ ေဘးက လူမ်ားထသံၾကားရသည္။ တျခားအခန္းက အသံမ်ားၾကားရသည္။ က်မ က ေၾကးစည္းတီးသံ ၾကား ကတည္းကစျပီး ေယာဂီထိန္းလာ ႏိုးသည့္ အခ်ိန္အထိ မရမက အိပ္လိုက္ေသးသည္။ ေနာက္ အသားက်လာေတာ့ ထိုသို ့ မဆိုးေတာ့ေပ။ ေယာဂီထိန္းလာႏိုးစရာ မလိုေတာ့ပါ။ ေယာဂီထိန္းမ်ားက အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ ၆၀ ေက်ာ္ ေက်ာင္းဆရာမ၊ အျငိမ္းစားေက်ာင္းဆရာမ ေတြမ်ားပါသည္။ က်မ တို ့ေယာဂီသစ္မ်ားေနာက္ကို မနက္အိပ္ယာထ ကစ ျပီး ည အိပ္တဲ့ အထိ ေတာက္ေလ်ာက္ လိုက္ၾကည့္တတ္သည္။ လမ္းေလ်ာက္လၽင္ ေျဖးေျဖး ေလွ်ာက္၊ ေတာင္ၾကည့္ ေျမာက္ၾကည့္ မၾကည့္ရ၊ ေရခ်ိဳး အ၀တ္ေလၽာ္ ၊ အ၀တ္လွန္း သည့္ အထိ ဘယ္လိုလုပ္ပါ စသျဖင့္ စည္းကမ္းေတာ္ေတာ္မ်ား၏။ မနက္ အေဆာင္ အထြက္ မွ ဓမာ ရံု သို ့မနက္ ၄ နာရီခြဲ တြင္ အားလံုး တန္းစီးျပီး သြားရသည္။ ေနာက္က်လွ်င္ အေျပာခံရသည္။ ေယာဂီထိန္းေတြက ဆိိုးဆိုး၀ါး၀ါး ေတာ့ ဆူတာေျပာတာမ၇ွိ ပါ။ သို ့ေသာ္ " ဟိုမွာ ေတြ ့လား ဆရာေလး တပါး  ဆရာေလးတို ့ႏွင့္ အသက္အတူတူဘဲ သူကိုၾကည့္လိုက္ရင္ ေအးခ်မ္းျပီး တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ေလး အဲလို ေနမွ ျမင္ရတဲ့ သူ ၾကည္ညိ ုစရာျဖစ္တာ " စသျဖင့္ သူတို ့ျဖစ္ေစခ်င္သည့္ ပံုစံမ်ားအား တျခားသူမ်ားႏွင့္ ႏွိုင္းယွဥ္ ဆံုးမေလသည္။ ထိုစတိုင္သည္ အဖြား ဆံုးမေနၾက စတိုင္ျဖစ္၏ ။ သို ့ေသာ္ က်မ တတ္ႏိုင္သမွ်လိုက္နာပါသည္။ ကိုယ္တိုင္ အသက္ၾကီးလာေတာ့မွ လူၾကီး မျဖစ္ဖူးေသာ လူငယ္မ်ားႏွင့္ လူငယ္ ဘ၀ ျဖတ္သန္းဖူးသည္ လူၾကီးမ်ား၏ ျခားနားခ်က္ကို နားလည္လာသည္။

     

" ဖြဘြတ္ခ္ ေ၀ဒနာ"

ခုတမ်ိဳး ေတာ္ၾကာ တမ်ိဳး 

သတင္းေတြ အစံု အတင္းေတြ အကုန္ 

ဟုတ္တာေတြေရာ မဟုတ္တာေတြေရာ   

  

မ်က္လံုးေတြျပဴး ေခါင္းေတြမူး

မ်က္စိေတြလည္ နားေတြက်ယ္

  
လည္ပင္းေတြေညာင္း ခါးေတြေစာင္း

မနက္မိုးလင္း ညၾကီး မိုးခ်ဳပ္  

ရသမွ် လစ္သမွ်ု အခ်ိန္ကေလးမွာ

မၾကည့္ဘဲလဲ မေနႏိုင္ပါ

မဖြင့္ ဘဲလဲ မေနႏိုင္ပါ

အဲတာ ဘာလဲဟဲ့

အဲတာ ဖြဘြတ္ခ္ဘဲကြယ့္

ခက္ဆစ္ အဖြင့္  -   ဖြဘြတ္ခ္ = Facebook

ေခတ္စာဆို မိမူ

ထမင္းထုတ္

က်မ တို ့ ႏွစ္ ေယာက္ အက်င့္ စရိုက္ျခင္း တူသည့္ ေနရာတြင္ တထပ္တည္းက်ေအာင္ တူၾကသည္။ မတူၾကသည့္ ေနရာတြင္ ဆန္က်င့္ဖက္ ကြဲျပား၏။ ႏွစ္ ေယာက္စလံုး ကိုယ့္အသက္ကိုယ္ မမွတ္မိသည့္ ေနရာတြင္ တူၾကေလသည္။ လိုအပ္လို ့ form တခုခု ျဖည့္မည္ဆိုလၽင္ ကိုယ့္အသက္ကို  အေျပးအလြား စဥ္းစားရေလသည္။ ႏွစ္ေယာက္ စလံုး အေသးအဖြဲမ်ား ကို ဂရုမစိုက္ တတ္ၾကဘဲ အၾကီးအမားမ်ားလဲ လြတ္က်တတ္သည့္ ေနရာတြင္ တူေလ၏။ ဆန့္က်င္စြာ ကြဲျပား သည့္ ေနာက္တခုကား က်မ သည္ စကားမ်ား သူျဖစ္ျပီး သူ ကေတာ့ သံ၇ံုးကို လစဥ္လတိုင္း အခြန္ေဆာင္ရေလရာ ေလပါ အခြန္ ေဆာင္ရမွာကို ၾကိဳ စိုးရိမ္သျဖင့္ စကား တတ္ႏိုင္သမွ်နည္းေလ၏။ သူကား ရသမွ် အခ်ိန္ စာဖတ္ျပီး  က်မ ကေတာ့ အခ်ိန္မရမက ရွာျပီး စကားမ်ားရသည္။ ဘီယာ ေလးခြက္ေလာက္ေသာက္ျပီ  ဆိုရင္ေတာ့ သူႏွင့္ စကားအျပန္အလွန္ ေျပာလို ့ရသည္။ သို ့ေသာ္ အခ်ိန္၇ွားေသာ သည္ကၽြန္းစံ ဘ၀ေရာက္ကတည္းက  ဘီယာ မေျပာနဲ ့ ေရေတာင္ အခ်ိန္လုေသာက္ေနရရွာ၏။ ေနာက္ေတာ့ က်မလဲ တေယာက္ထဲ စကားမ်ားရတာ ပ်င္းလာေသာအခါ အခ်ိန္ရလၽင္ အင္တာနက္ၾကည့္ တတ္လာသည္။ ထို အခါ က်မလည္း ပါးစပ္ေညာင္း သက္သာ သြားျပီး က်မ ေယာက်ား္လဲ နားျငီး သက္သာ သြားသည္။ ကံေကာင္းသည္ အင္တာနက္ ဘီယာ ဆိုတာေတြသာ မ၇ွိခဲ့လွ်င္ က်မ ဘ၀ အက္ကိုးရွိေသာ လွဳိဏ္ဂူလိုက္ရွာျပီး စကားေျပာရေပမည္။   ေနာက္ တခုက ေတာ့ လူျဖစ္ လာရသည့္ ေခတ္ စနစ္ အနည္းငယ္ ကြာေလရာ ေတြးေခၚ ယူဆပံု ကြာရေလသည္။ သူကား ထူးအိမ္သင္၊ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ ေလးျဖဴ တို ့၏ သီခ်င္းမ်ားျဖင့္ ဟိုေကာင္မေလးၾကိဳက္ လိုက္ ဒီ ေကာင္မေလး စိတ္၀င္စားလိုက္ လုပ္ေနခ်ိန္တြင္ က်မကား ထုတ္ဆီးထိုး ၾကိဳးခုန္ ဇယ္ေတာက္လို ့ေကာင္းတုန္း အခ်ိန္ျဖစ္၏။ က်မ၏ နေမာ္နမဲ့ ၊ တလြဲ တေခ်ာ၊ အိုးနင္းခြက္နင္း အက်င့္မ်ား ကေတာ့ အရင္ဘ၀ ကတည္းက promotion ကာလႏွင့္ တိုးျပီး package လိုက္တြဲပါလာပံုရ၏။ ထို ့ေၾကာင့္ က်မ၏ ရင့္က်က္ တိုးတက္ မွဳ ကို သူ ့ခမ်ာ ရပ္ ေစာင့္ေနရေၾကာင္း စကားနည္းေသာ္လည္း မၾကာခဏ အေျပာခံရသည္။ သို ့ေသာ္ က်မသည္ ေရွ့သို ့ တစ္လွမ္းျခင္းသြားေနပါသည္ ေနာက္ျပန္လည္း မသြားသလို စံုလည္း မခုန္ပါ။ :-) ( ၀န္ၾကီး စကား ယူ သံုးမိျပီ ေကာ္ပီ ရိုက္ ေပးရန္ လိုမလို မသိပါ) ထိုသို ့  မၾကာခဏ အေျပာခံရတာ မ်ားလာေတာ့ တေန ့ေတာ့ က်မ စိတ္တိုျပီး ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
" ဒီမွာ  မိန္းမ ယူတယ္ဆိုတာ ဟိုတယ္မွာ ဘူေဖ စားသလို ကိုယ္ၾကိဳက္တာဘဲ ပန္းကန္ထဲ ေရြးထည့္ လို ့ရတဲ့ အရာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး မွတ္ထား "
သူက လဲ မခံဘူး စြာတယ္
" ဒါဆို ကိုယ့္အျဖစ္ က ေလေဘး၊ ေရေဘး မွာ ထမင္းထုတ္ ေ၀လို ့ရလာ တဲ့ ဘ၀ မ်ိဳးေပါ ့" တဲ့  က်မလည္း ခ်က္ျခင္း ျပန္ေျပာ လိုက္ပါတယ္ " ထမင္း ထုတ္မရတဲ့ သူထက္ ကံေကာင္းတယ္မွတ္ ဟြန္း ဒီထက္  ကံေကာင္း ရင္ ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ အျပင္ ထီလက္မွတ္ တို ့ ပိုက္ဆံ တို ့ေတာင္ ပါလာတတ္ေသးတာ"  အႏိုင္ပိုင္းျပီး စကားရပ္ထားပါသည္။