စာဥ ႏွင့္ ကတံုး

စာဥ ႏွင့္ ကတံုး ဆိုတာ က်မ ရႏွစ္ ၈ႏွစ္ အရြယ္ေလာက္က အိမ္မွာ ေမြးထားတဲ့ ႏြား ၂ ေကာင္ပါ။ စာဥက အျဖဴေရာင္မ်ားျပီး ကတံုးက မီးခိုးေရာင္မ်ားသည္။ ႏြား ၂ ေကာင္ အေရာင္ မတူ သလို စိတ္ထားလဲ ကြာေလသတဲ့ စာဥက စိတ္ရွည္ သေဘာေကာင္းျပီး ကတံုးက စိတ္ေကာက္တတ္သတဲ့ အဖြားက ေျပာျပသည္။ ထမင္းစား လွ်င္ ဖိတ္ဖိတ္ စင္စင္စားတတ္တဲ့ က်မကို အဖြားက စာဥေလာက္ ေတာင္မစားတတ္ေသးဘူးတဲ့ နင္က ကတံုးလိုဘဲလို ့ မၾကာခဏ ေျပာတတ္သည္။ တေန ့ေတာ့ အဖြားက က်မကို စာဥႏွင့္ ကတံုး အစာစားေနတုန္း  ႏြား ၂ ေကာင္ ဘာကြာ သလဲ ၾကည့္ခိုင္းသည္။ ထို ့ေၾကာင့္က်မ လည္း ႏြား ၂ ေကာင္ေရွ့မွာထိုင္လိုက္သည္။ သစ္သား စည္ပိုင္းတို တခု စီ ႏွင့္ အစာေကၽြးထားသည္။ ေကာက္ရိုး၊ ေျပာင္းဖူး ႏွင့္ ပဲဖတ္ (ေျမပဲဆံ ဆီၾကိဳတ္တဲ့ အခါ ထြက္လာသည့္) စသျဖင့္ တလွည့္ စီေကၽြေလ့ရွိသည္။ စာဥ က အစာကို ျငိမ္ျငိမ္ေလး စားခြက္ထဲ ေခါင္းစိုက္ျပီး စားေနစဥ္ ကတံုး ကေတာ့ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ ေယာက္ယက္ခတ္ စားသျဖင့္ အစာ တ၀က္ေလာက္က ေအာက္ဖိတ္က်ကုန္သည္။ စားရင္ သူခြက္ထဲ ကုန္သြားလွ်င္ စာဥထဲ သြားစားေလသည္။ စာဥက ကတံုး သူ ့ခြက္ထဲလာစားတာကို ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴပင္။ ထို အခါ အဖြားက ေတြ ့လား စာဥက ႏြားျဖစ္ေပမဲ ့အက်င့္ စရိုက္ ေကာင္းတယ္တဲ့။ အဖိုးႏွင့္  အဖြား ကႏြားေတြကို ေတာ္ေတာ္ ဂရုစိုက္သည္။ အဖိုးက  ႏြားဆိုတာ သက္သတ္လြတ္ဘဲ စား ျပီး လူေတြကို အကူအညီေပးေၾကာင္း၊ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေကၽြးေမြး သင့္ေၾကာင္း  ေျပာျပသည္။ ေနာက္ျပီး အဖိုး က ႏြားေတြကို ၾကမ္းၾကမ္း တမ္းတမ္းရိုက္တာ မၾကိဳက္ေပ။ တခါတရံ က်မတို ့ႏြားလွည္းစီးျပီး အိမ္ ႏွင့္ ၄ မိုင္အကြာ မွာရွိသည့္ စိုက္ပ်ိဳးေရး ျခံသို ့သြားၾကသည္။ ထိုအခါ လမ္းခုလတ္တြင္ ကတံုးက စိတ္ေကာက္ျပီး ဆက္မသြားဘဲ ရပ္ေနတတ္သည္။ ထိုအခါ လွည္းေမာင္းသည့္ ဦးေလးၾကီးက သူလြယ္ေနၾက လြယ္အိတ္ အနီက်ားက်ား ကို ယူျပီး ကတံုးေရွ ့မွာ ဟိုဖက္ ဒီဖက္လြဲလိုက္ ထိုင္လိုက္ ထလိုက္ လုပ္ျပရသည္။ ထို အခါမွ ကတံုး စိတ္ေျပာင္းသြားျပီး ဆက္သြားေလသည္။ထို ့ကဲ့သို ့ ကတံုးက စိတ္ခဏခဏ ေကာက္တတ္သည္။ အဖိုးက အလို လိုက္သျဖင့္ ႏြားေတြက နည္းနည္းဆိုးေၾကာင္း ႏြားေမာင္းသည့္ ဦးေလးၾကီးက ေျပာဖူးသည္။
တေန ့ ညေန မွာ အဖြား က ျခံထဲ မွာ ႏြား သြားဖမ္းလိုက္အံုး မယ္ဆိုျပီး ထြက္သြားသည္။ ( ႏြားေတြကို ေန ့ခင္းဖက္ဆိုလွ်င္ ျမက္ေတာထဲ လြတ္ထားျပီး ညေန မွ ႏြားတဲ ထဲ ျပန္သြင္းသည္။) ပံုမွန္ဆို အဖြား ဖမ္းေနၾက မဟုတ္ေပ ထို ့ေန ့က တျခားသူ ေတြ အလုပ္နည္းနည္း ရွဳပ္ေနၾက ၍ ေနာက္က်ေနသျဖင့္ အဖြားက ႏြားေတြ ကို စိတ္ပူျပီး ကိုယ္တိုင္ ဖမ္းရန္သြားေလသည္။ သိပ္မၾကာခင္ အဖြားျပန္လာသည္ ႏြားေတြေတာ့ ပါမလာေပ။ အဖြားက ႏြားေတြ ငါကိုလဲ ျမင္ေရာ ရပ္ၾကည့္ ေနျပီး ထြက္ေျပးကုန္တယ္တဲ့။ ထိုအခါ က်မ ဦးေလးက အဖြားကို ႏြားေတြ ထြက္ေျပးမွာေပါ့ ကိုယ္ကိုကိုယ္လဲ ျပန္ၾကည့္ပါအံုးလို ေျပာေတာ့မွ က်မ တို ့လဲ အဖြားကိုၾကည့္မိၾကသည္။ အဖြား ကအရပ္ပု ျပီး အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက နည္းနည္း၀သည္။ လည္ရွည္ ဘြတ္ဖိနပ္ အနက္ေရာင္ စီးထားျပီး သိုးေမြးဆြယ္တာ အစိမ္းေရာင္ကို ၀တ္ထားသည္။ ေနာက္ျပီး အနက္ေရာင္ ကၽႊဲေကာ္ကိုင္း မ်က္မွန္  တတ္ထားသည္။ ေခါင္းမွာလဲ ခေမာက္ေဆာင္းထားေသးသည္။ ခေမာက္ကလဲ ပံုမွန္ထက္ ၂ ဆၾကီးေသာ ဆိုဒ္ျဖစ္သည့္ အျပင္ အဖြား က ခေမာက္ကို မိုးလံုေစရန္ ဖဲထီးစ အနက္ေရာင္နဲ ့အေပၚ မွာ အုပ္ျပီး ျပန္ခ်ဳပ္ထားသည္။ ထိုအခါ က်မတို ့အားလံုး အဖြားကို ၾကည့္ျပီး ရယ္ ၾကသည္။ အဖြားကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပင္။  ႏြားေတြက အဖြားကို လူလို ထင္ပံုမရေပ။ ထို ေန ့ က ႏြားေတြ အဖြားကို ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားပံုရသည္ ဘယ္အထိေျပးသြားၾကလဲ မသိေပ မိုးေတာ္ေတာ္ခ်ဳပ္မွ ျပန္ရွာေတြ ့သည္။

အဖြား ႏွင့္ သန္ ့ရွင္းေရး

ဒီ ေန ့ေတာ့ အိမ္ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္အံုးမွ လို ့ စဥ္းစားမိသည္ ( ၾကမ္းျပင္ကဖံုမွုန္ ့ေပၚမွာ  ေယာက်ာ္းက ဖုန္းနံပါတ္မွတ္ထားတာ တံျမက္စည္း လဲွရင္းပါသြားလို ့ အဆူခံထိျပီး ကတည္းက မလွဲျဖစ္တာ တလေလာက္ရွိျပီ ) :) အိမ္ သန္ ့ရွင္းေရး လုပ္ရင္း အဖြားကို သတိရမိသည္။ သန္ ့သန္ ့ျပန္ ့ျပန္ ့အလြန္ၾကိဳက္ေသာ အဖြားက က်မ ကို အိမ္သန္ ့ရွင္ေရး လုပ္ပံုလုပ္နည္းကို အျမဲသင္ေပးပါသည္။ တျံမက္စည္းလွဲ လွ်င္ မနက္ေစာေစာ ေလမတိုက္မိလွဲရန္၊ တံျမက္စည္းကို ၾကမ္းျပင္နဲ ့ကပ္ျပီး အစဥ္္လိုက္ လဲရန္၊ တံျမက္စည္း လွဲျပီးမွ အ၀တ္နဲ ့ၾကမ္း ျပန္တိုက္ရန္၊ ျပီးလွ်င္ တံျမက္စည္း အ၀တ္ ေတြကို အမွိုက္ပံုမွာ အမွဳန္ ့ခါ ျပီးလွ်င္ ေနပူထဲမွာ ခဏ လွန္းထား ရန္ စသျဖင့္ သင္ေပးထားပါသည္။ ငယ္စဥ္က ေတာ့ အဖြားကို ေၾကာက္ျပီး ေျပာတဲ ့အတိုင္း လုပ္ခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ( အဖြားနဲ ့ အတူ မေန ကတည္းက) တခါမွ အဖြားသင္ထားသကဲ့သို ့ မလုပ္ျဖစ္ေပ။က်မလဲ အဖြားကဲ့သို ့ သန္ ့သန္ ့ရွင္းရွင္း ၾကိဳက္ျပီး ရွဳတ္ပြ ေနလွ်င္ ၾကည့္လို ့မရပါ။ ထို ့ေၾကာင့္ တအိမ္လံုး ၾကည့္စရာ ေနရာမက်န္ေတာ့တဲ့ အခါ က်မစျပီး သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္ပါသည္။  သိုေသာ္ ေန ့စဥ္ အိမ္သန္ ့ရွင္းေရး အျမဲလုပ္ေသာ အဖြားနဲ ့က်မ နည္းနည္းေတာ့ကြာပါသည္။ ( အထံု ပါရမီ )
အဖိုး ႏွင့္ အဖြား အသန္ ့ၾကိဳက္တာ သူမ်ားေတြထက္နည္းနည္းပို ပံုရသည္။  အိပ္ယာခင္း ေခါင္းအံုးစြပ္ ဂြမ္းဖံုအစြပ္ ( ရွမ္းျပည္မွာ အလြန္ေအးေသာေၾကာင့္ ေစာင္ျခံဳလို ့မရေပ) အားလံုးကို အျဖဴေရာင္ အစျဖင့္ ခ်ဳပ္ထားျပီး ၂ရက္ တခါလဲ ပါသည္။  အျဖဴေရာင္ ဆိုတာ ညစ္ေပ လွ်င္၊ ပိုးမြား အမွိဳက္ ကပ္ လွ်င္ သိသာသတဲ့  အဖြားက ေျပာဖူးသည္။ က်မ ကေတာ့ ညစ္ေပလြယ္ ေသာ အျဖဴေရာင္ကို အ၀တ္အစားပင္ သိပ္ မ၀တ္ျဖစ္ေပ။ အေပခံ ေသာ အေရာင္ရင့္ရင့္ မ်ားကို သာ ၀ယ္ယူတတ္သည္။
အဖိုး ႏွင့္ အဖြား ကေတာ့ ညစ္ေပတာေတြကို ပိုျပီး ထင္ထင္ ရွားရွားသိ ျမင္ လို သူေတြ ေပါ့  က်မ ကေတာ့ ဖံုးကြယ္ခ်င္သူေပါ့ ။

က်မရဲ ့ ဆရာမ

မူလတန္းတုန္းက ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးခ်စ္ေၾကာက္ ရိုေသတဲ့ ဆရာမကို သတိရမိတယ္။ အဲဒီ ဆရာမေျပာျပလို ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္းစသိခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ျပီး ဆရာမက စာသင္တာလည္းေတာ္သလို ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား အားလံုးကို မ်က္ႏွာမလိုက္ ဘဲ တန္းတူဆက္ဆံတတ္သည္။ တေန ့ မုန့္စားဆင္းျပီး ေက်ာင္းျပန္တက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မရဲ ့ေရဗူးထဲ မွာ ေရေတြေတာ္ေတာ္ ေလ်ာ့ေနတယ္ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာတယ္ နင့္ေရေတြကို (---) ေသာက္သြားတယ္တဲ့ သိလိုက္ျခင္းဘဲ က်မ ေဒါသေတာ္ေတာ္ထြက္သြားတယ္ အဲဒီ တစ္ေယာက္ကို က်မသိတယ္ စုတ္တီးစုတ္ျပတ္ နဲ ့ အေဖ မရွိတာလား အေမ မရွိတာလား အေဖေရာ အေမ ေရာ မရွိတာလား ေသခ်ာ မသိဘူး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေနတဲ ့တစ္ေယာက္  (သူ ့ကို တစ္တန္းလံုး ကႏွိမ္ျပီးေခၚတဲ့ နံမည္ သတ္သတ္ရွိတယ္ ) ခ်က္ျခင္း ဆရာမကို သြားတိုင္လိုက္တယ္ စိတ္ထဲမွာ ေတာ့ ဒင္းကို ဆရာမ အားပါးတရ ရိုက္ပါေစဆိုျပီးေတာ့ ။ တကယ္ သြားတိုင္လိုက္ေတာ့ က်မေတာ္ေတာ္အံၾသသြားတယ္။ ဆရာမက က်မကို သူေရအရမ္းဆာလို ့ ယူေသာက္တာေနမွာပါ ေရ အက်ိဳး ၁၀ ပါးဆိုတာ မေတာင္းဘဲဲဲျပည့္တယ္ ၀န္တိုစိတ္မထားရဘူးလို ့ေျပာေတာ့ က်မစိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္မေက်မနပ္ ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ျပီး အဲဒီတေယာက္ကို ဆရာမက ေခၚျပီး သူတပါး ပစၥည္း ကို ပိုင္ရွင္မသိဘဲ မယူရဘူးလို့ေတာ့ ဆံုးမလိုက္တယ္ ရိုက္ေတာ့မရိုက္ဘူး။ ဒီ ကိစၥ ကို က်မေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ အထိ အခဲမေက်ျဖစ္ခဲ့မိသည္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဆရာမရဲ ့စိတ္ဓါတ္ ေစတနာ ကို နားလည္ ေလးစားမိပါသည္။

ဒီေန ့အေတြး - ေျမၾကီးပမာ

ေန ့စဥ္ ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ ့ေနရတဲ့ ဘ၀ေတြမွာ အဆိုးဘဲျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ရဲ့ စိတ္ကို ေျမၾကီးလို က်င့္ၾကံႏိုင္ရင္ စိတ္ပင္ပန္းမွဳ သက္သာႏိုင္သည္တဲ့။  ေျမၾကီးဆိုတာက သတၱ၀ါေတြ ေန ့စဥ္ မေကာင္းတဲ့ အညစ္ေၾကးေတြ ကိုေျမၾကီးေပၚ စြန္ ့ပစ္ ၾကေပမဲ ့ကမ ၻာေျမၾကီးက လက္မခံ ဘူးဆိုတာ မရွိပါ။ ဒီလိုဘဲ ေမြးၾကိဳင္ သင္းပ်ံတဲ့ လွလွပပ ပန္းေလးေတြ ေျမၾကီးေပၚ ေၾကြက်လာတဲ့အခါတြင္လည္း လိုခ်င္စိတ္ႏွင့္ မသိမ္းပိုက္ပါ။ 
အေကာင္းအဆိုး ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးကို အညီအမွ် လက္ခံသည္။

မွတ္ခ်က္။   ။သီတဂူ ဆရာေတာ္ဘုရား ေဟာတဲ့ တရားတစ္ ပုဒ္ မွ

Husband & wife

တခါက မဂၤလာ ေဆာင္ရန္စီစဥ္ ေနေသာ စံုတြဲ တစ္တြဲ ရွိေလသည္ ။ ႏွစ္ဦးသား ေရွ့ေရးကို စီစဥ္ တိုင္ပင္ၾကသတဲ့ ၊ first impression သည္ အေရးၾကီး ေၾကာင္းေတြးမိ ၾကေလ၏။ ထို ့ေၾကာင့္ ပထမဆံုး ေယာက်္ားေလးဖက္ က မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ သြားေရာက္ေတြ ့ဆံုခ်ိန္တြင္ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကို ဟန္ေဆာင္ ဆရာလုပ္ အႏိုင္က်င့္ျပမည္ဟု တိုင္ပင္ထားသတဲ့ ထိုအခါ ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကို အလြန္ေၾကာက္ခ်စ္ရွိေသေသာပံုစံျဖင့္ ေျပာသမွ် နာခံသည့္ စတိုင္ျဖင့္ ေနၾကမည္ တဲ့။ ထိုကဲ့ သို ့ပင္ မိန္းခေလး  ဖက္က မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ သြားေရာက္ေတြ ့ဆံုခ်ိန္တြင္လည္း ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကို ဆရာလုပ္ ဗိုလ္က် ျပမည္တဲ့ ထိုအခါ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကို အလြန္အလိုလိုက္ အၾကိဳက္ေဆာင္ေသာ ပံုစံျဖင့္ ေျပာသမွ်ေခါင္းညိမ့္ ေနၾကမည္ဟု တိုင္ပင္ၾကသတဲ့။ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္ မဂၤလာဦးမွ သည့္ ထိုကဲ့သို က်င့္ၾကံေနထိုင္ၾကရာ အိမ္ေထာင္သက္ ၉ ႏွစ္ ၁၀ ႏွစ္ ေရာက္သည့္အထိ ေကာင္ေလး၏ ေယာကၡမမ်ားက ေကာင္ေလးကို အလြန္သနားၾကသတဲ့ ဒီေလာက္ရွာေဖြေကၽြးေမြးေနသည့္ ေယာက်ာ္းကို မ်ား ငါတို ့ သမီးေတာ္ေတာ္ အႏိုင္က်င့္သတဲ့ ။ ထိုကဲ့သို ့ပင္ ေကာင္မေလး၏ ေယာကၡမမ်ားက ေကာင္မေလးကို အလြန္သနားၾကသတဲ့ ဒီေလာက္ေျပာတိုင္းဆိုတိုင္းနာခံျပီး ေယာက်ာ္းေၾကာက္တတ္တဲ့ မိန္းခေလးမ်ိဳး ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ေတာ္ေတာ္ရွားသတဲ့ ။

မွတ္ခ်က္။ ။ me & my husband may be :-) :-)

ဒီေန့ အေတြး - အဖြားႏွင့္ ဟင္းခ်က္ျခင္း

အဖြား က ေခါင္းကို ေသခ်ာျဖီးျပီး မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုက္ ျပီးေတာ့ ဘုရားရွိခိုးေလသည္။ ျပီးမွ ေအာက္ဆင္း မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ေလသည္။ မိုးတြင္းလို အခ်ိန္မ်ားတြင္ ( ခါတိုင္း ထမင္းခ်က္ေနၾက ဦးေလးတို ့လင္မယား သူတို ့၏ စိုက္ပ်ိဳးေရးျခံသို ့သြားေသာအခါ) က်မ အဖြားႏွင့္ အတူထမင္းခ်က္ရပါသည္။ အဖြား လက္ရာသည္ စားလို ့အလြန္ေကာင္းပါသည္။ သို ့ေသာ္ အဖြား ဟင္းခ်က္လ်င္ေတာ္ေတာ္ၾကာ၏။ စိတ္ရွည္ျပီး ေစ့စပ္ေသခ်ာ တာလြန္သြားေတာ့ ဇီဇာေၾကာင္ သကဲ့သို ့ျဖစ္ေလသည္။ ဥပမာ တခု ေျပာရလ်င္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို ဟင္းအႏွစ္ခ်က္လ်င္ အရင္ဦးဆံုး ျပဳတ္သည္။ ထို ့ေနာက္ အခြံခြာ အေစ့ထြင္ ျပီး အရည္ကို ညစ္သည္ (အခြံ ႏွင့္ အေစ့ကို ေတာ့ပစ္လိုက္သည္) အသားကိုႏွုပ္ႏွုပ္စင္းျပီးမွ ညစ္ထားေသာ အရည္ႏွင့္ေရာျပီး ဟင္းအိုးထဲထည့္၏ ။ အဖြားက စိတ္ရွည္သေလာက္ စိတ္မရွည္တတ္ေသာ က်မအတြက္ အဆင္မေျပေပ။ ထုိ ့ေၾကာင့္က်မ အၾကံထုတ္ေလသည္။ အဖြားႏွင့္ အတူတူ ဟင္းခ်က္ပါက အဖြားေျပာသည့္အတိုင္း လိုက္မလုပ္ပါက အဆူခံရမည္ ေျပာသည့္အတိုင္းသာ လုပ္ရေသာ္ က်မသည္ ထိုမွ်ေလာက္ စိတ္ရွည္ သည္းခံတတ္ျခင္း မလုပ္ခ်င္သည့္ အလုပ္ကို သည္းခံျပီးလုပ္တတ္ျခင္း ဂုဏ္ရည္မ်ားမျပည့္စံုေပ။ ထိုအခ်ိန္မွစျပီး လုပ္ခ်င္သလို လုပ္လို ့ရမည့္ နည္းလမ္းရွာေလသည္။ မနက္ဆိုလ်င္ ခ်က္ျပဳတ္ဖို ့ အခ်ိန္အၾကာၾကီးမရေပ။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ဆြမ္းဂ်ိဳင့္ မိရန္ ေက်ာင္းသြားမိရန္ လိုေသး၏။ အဖြားကေတာ့ ညကတည္းက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကိဳတင္လုပ္ထားပါသည္။ အသီးအရြက္ေတြ သင္ အခြံႏြာ စသျဖင့္ေပါ့။
က်မ အဖြားကို သတိထားမိတာက မနက္ အိမ္ယာထျပီး အိမ္သာ၀င္ ေခါင္းျဖီး ေရခ်ိဳးခန္း၀င္ ဘုရားရွိခိုး လုပ္ေနတာ ၁ နာရီေက်ာ္ ၁နာရီခြဲ ေလာက္ၾကာတတ္၏။ ထိုအခါ က်မ သည္ အဘြား အိမ္သာ ၀င္ျပီဆိုတာနဲ ့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္ မ်က္ႏွာအျမန္သစ္ အ၀တ္အစား အျမန္လဲ ေခါင္းကို လက္နဲ ့သပ္ခ်ျပီး မီးဖိုေခ်ာင္သို ့ေျပးဆင္းေလသည္။ (အိမ္က ၂ ထပ္ရွိသည္) ထိုေနာက္ မီးဖိုးတြင္ မီးကို အျမန္ေမြးသည္။ ( ေတာျဖစ္သျဖင့္ လွ်ပ္စစ္မီး မရွိပါ ထင္းမီးကိုသာ အသံုးျပဳရသည္။) မီးဖိုသည္ အဂၤတ ျဖင့္ လုပ္ထားျပီး အစဥ္လိုက္ အေပါက္ သံုးေပါက္  ရွိသည္။ အဖြားသည္ ဟင္းခ်က္လ်င္ မီးေအးေအးႏွင့္ခ်က္ေလ့ရွိသည္။ သို ့ေသာ္ က်မသည္ မီးဖိုကို အေပါက္ ၃ ေပါက္စလံုး မီးအလွ်ံ ေရာက္ေစရန္ ထင္းမ်ားမ်ား ထင္းရွဴးဆီ လႊစာမွံဳ စသျဖင့္ ေတြ ့ရာျမင္ရာ အကုန္ထည့္ျပီး မီးျမန္ျမန္ေတာက္ ေအာင္လုပ္ေလသည္။ ထို ့ေနာက္ မီးဖို ၃ ေပါက္ စလံုး မီးအရွိန္ရသည့္ ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ေရေႏြးအိုး ဟင္းရည္အိုး ဟင္းအိုး စသျဖင့္ ခ်က္မည့္အိုးမ်ားကို မီးဖိုေပၚတင္လိုက္၏။ ထို ့ေနာက္ ထည့္စရာရွိသည့္ မ်ားကို အလ်င္အျမန္ ထည့္လုိက္သည္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး စသည္မ်ားကို ေရေဆးျပီးေတာက္ေတာက္စင္းျပီး ဟင္းအိုးထဲပစ္ထည့္ လိုက္သည္။ ထို ့ေနာက္ေအးေအးေဆးေဆး ရွိသည့္ သကာလ အိမ္သာသြားခ်င္သြားသည္ ။ ထိုစဥ္ အဖြားအိမ္ေပၚထပ္မွ ေျဖးေျဖးသာသာဆင္းလာသည္။ ( အဖြားသည္ လမ္းေလွ်ာက္လ်င္ ဘယ္ေလာက္ဘဲ အေရးၾကီးၾကီး ေျဖးေျဖးသာသာေလွ်ာက္ေလ့ရွိသည္။ က်မ သည္ အေရးၾကီးၾကီးမၾကီးၾကီး ဖေနာက္ေပါက္ျပီး ေရးၾကီး သုတ္ျပာ ေလွ်ာက္ေလ့ ရွိသည္။) အဖြားမီးဖိုခန္းသို ့ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ဟင္းေတြက မီးဖိုေပၚေရာက္ က်က္လုနီးပါး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ထို အခါအဖြားသည္ ဟင္းတအိုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ ရင္ဘတ္ဖိလိုက္ ပါးစပ္ကလဲ ဘုရားဘုရား အဲလို မဟုတ္ဘူး ငါေျပာတာ အဲလိုမဟုတ္ဘူးလို ့ ဆိုေလေတာ့သည္။ တကယ္ေတာ့ က်မက လည္းအေျခအေန အခ်ိန္အခါေပၚမူတည္ျပီး  ျမန္ရာျမန္ေၾကာင္းဦးစားေပး အေနျဖင့္ အဖြားက ေၾကာ္ဖို ့ေျပာတဲ့ဟင္းကို ခ်က္ခ်င္ ခ်က္လိုက္၏ အသုတ္လုပ္ဖို ့ေျပာထားတာကိုလဲ ေၾကာ္ခ်င္ေၾကာ္ပစ္လိုက္သည္။ အျမန္က်က္ဖို ့အေရး မီးျပင္းတိုက္ျပီးခ်က္ထားေလေသာအခါ အဖြားသည္ သူ ့စိတ္ကူးနဲ ့ တလြဲျဖစ္ေနေသာ က်မလက္ရာကိုၾကည့္ျပီး ပြစီပြစီေျပာေလသည္။ က်မ က လည္း စဥ္းစားမိသမွ် အခ်က္အလက္မ်ားျဖင့္ ဆင္ေျခတက္ အတြန္ ့တက္ေလေတာ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ အဖြားသည္ က်မကို အရွံုးေပးကာ နင္နဲ ့ငါနဲ့ ျပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္းဟုေျပာကာ အဆံုးသတ္ေလသည္။ က်မသည္ အဖြား၏ ေစ့စပ္ေသခ်ာမွဳ ကို ေလးစားသေဘာက်ပါသည္ သို ့ေသာ္ သံသရာ အဆက္ဆက္ကပါလာေသာ ျပီးစလြယ္လုပ္တတ္ေသာ အထံုပါရမီ ကား ျပင္ရန္ခက္ခဲေလစြ။